ซ่งเจ๋อก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาเป็นประกายขณะมองหลินหานชวน
“อาจารย์ครับ แล้วผมล่ะ?”
หลินหานชวนเหลือบมองเขา
“นายเขียนบันทึกความคืบหน้าการรักษาของโจวหมิงหย่วนวันนี้ให้เสร็จก่อน”
ซ่งเจ๋อ: “……”
เขามองหลินหานชวนทีหนึ่ง แล้วมองกู้หลินอีกที สุดท้ายก็ก้มมองกระติกเก็บความร้อนในมือ ภายในมีเก๋ากี้ลอยอยู่สองสามเม็ด ราวกับกำลังเยาะเย้ยเขา
ดีมาก
ตอนนี้แม้แต่สิทธิ์ยืนดูเขาก็ไม่มีแล้ว
ห้องประชุมการปรึกษาทีมสหสาขาวิชาชีพของแผนกศัลยกรรมทรวงอกอยู่ในอาคารอีกหลัง
ตอนกู้หลินเดินตามหลินหานชวนไป จี้เฟิงก็มารออยู่ข้างในแล้ว
มีคนนั่งอยู่ในห้องประชุมไม่น้อย ทั้งแผนกศัลยกรรมทรวงอก แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร แผนกวิสัญญีวิทยา แผนกรังสีวินิจฉัย และไอซียู
จอโปรเจ็กเตอร์สว่างอยู่ บนหน้าจอเป็นภาพซีทีฉีดสารทึบรังสี
ตำแหน่งรอยโรคอยู่ในจุดที่จัดการยาก พบก้อนขนาดใหญ่ตรงรอยต่อระหว่างหลอดอาหารกับกระเพาะอาหาร หลอดอาหารส่วนล่างกับปากกระเพาะแทบจะยึดติดเป็นผืนเดียวกัน และด้านบนก็ชิดกับช่องกลางทรวงอกส่วนล่างแล้ว
แพทย์แผนกรังสีวินิจฉัยกำลังอธิบายภาพ
“รอยโรคยาวประมาณ 8 เซนติเมตร บริเวณที่ลุกลามเฉพาะที่ค่อนข้างกว้าง ขอบเขตกับเนื้อเยื่อรอบข้างไม่ชัดเจน”
“ตอนนี้ยังไม่พบการแพร่กระจายไปยังอวัยวะอื่นอย่างชัดเจน แต่ผ่าตัดยากมาก”
จี้เฟิงนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน เคาะโต๊ะอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย คิ้วขมวดไม่คลาย
พอเห็นหลินหานชวนเข้ามา เขาก็เลื่อนภาพไปข้างหน้าเล็กน้อย
“ลองดูหน่อย”
“เคสนี้ถ้าแผนกศัลยกรรมทรวงอกรับผิดชอบเลาะหลอดอาหารส่วนบน ส่วนแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารรับผิดชอบสร้างทางเดินใหม่ด้านล่าง นายคิดว่าทำได้ไหม?”