กู้หลินเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ครั้งแรกที่เย็บแผลนอกแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร”
ซ่งเจ๋อ: “……”
คำตอบนี้ไม่มีอะไรผิดเลยสักนิด แต่กลับรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ
จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นเบา ๆ
【เย็บแผลผิวหนังครั้งแรกสำเร็จ】
【ผลประเมิน: ยอดเยี่ยม】
【มอบรางวัล: เชี่ยวชาญการเย็บแผลศัลยกรรม】
【เส้นทางเติบโตด้านศัลยกรรม: 15%→20%】
เทคนิคการเย็บแผลในชั้นผิวหนัง การเย็บแผลแบบแยกเข็ม การเย็บแผลต่อเนื่อง และการเย็บลดแรงตึงจำนวนมาก หลั่งไหลเข้าสู่สมองในพริบตา
กู้หลินกะพริบตาเบา ๆ ดูท่าว่าคราวหน้าตอนตัดไหม คนไข้คงดีใจมาก
หลังผ่าตัดเสร็จ ผู้ป่วยถูกส่งไปยังห้องพักฟื้น พยาบาลส่งเครื่องมือเริ่มนับอุปกรณ์ ส่วนโคมไฟผ่าตัดก็ค่อย ๆ ดับลง
บรรยากาศตึงเครียดในห้องผ่าตัดคลายลงในที่สุด
หลินหานชวนถอดชุดปลอดเชื้อกับถุงมือออก
“วันนี้ทีมเรามีผ่าตัดแค่เคสเดียว ที่เหลือแบ่งให้ทีมสอง ทีมสาม และทีมสี่กันหมดแล้ว พวกนายสองคนกลับหอผู้ป่วยกับฉันนะ บ่ายนี้ฉันมีธุระอย่างอื่น”
“ได้ครับ ผอ.หลิน”
กู้หลินกับซ่งเจ๋อถอดชุดผ่าตัด แล้วเดินตามหลินหานชวนออกไป
พอเดินพ้นเขตห้องผ่าตัด ซ่งเจ๋อก็อดขยับเข้ามาใกล้แล้วลดเสียงลงไม่ได้
“พูดมาตามตรง นายไม่เคยอยู่แผนกศัลยกรรมจริง ๆ เหรอ?”
กู้หลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เคยอยู่แผนกฉุกเฉิน”
ซ่งเจ๋อ: “……”
พูดจาเหลวไหล เขารู้อยู่แล้วว่ากู้หลินเคยอยู่แผนกฉุกเฉิน
ประเด็นคือแผนกฉุกเฉินกับศัลยกรรมทางเดินอาหารเป็นคนละสายงานกันเลย การประสานงานเมื่อกี้ไม่เหมือนคนที่เพิ่งขึ้นโต๊ะผ่าตัดครั้งแรกแม้แต่น้อย
แต่ดูจากสีหน้าของกู้หลินแล้ว ถามไปก็คงไม่ได้คำตอบอะไร สุดท้ายซ่งเจ๋อจึงได้แต่หาเหตุผลมาอธิบายให้ตัวเองในใจ
พรสวรรค์
บางคนก็เป็นแบบนี้ เรียนรู้อะไรก็เร็ว จนคนอื่นอิจฉาไม่ลง