กู้หลินชะงักไปครู่หนึ่ง ฉินเยว่ เฉิงเยี่ยน และหลัวจิ่งเหอก็อึ้งไปเหมือนกัน
หลี่เหวินโจวพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ เป็นธรรมชาติจนกู้หลินไม่มีเวลาได้ตั้งตัว
“หัวหน้าแผนก ผมก็เป็นนักศึกษาแพทย์ฝึกอบรมเหมือนกัน”
หลี่เหวินโจวยักไหล่
“ฉันรู้อยู่แล้วไง แบบนี้จัดงานง่ายขึ้นไม่ใช่เหรอ”
กู้หลิน: “……”
หลี่เหวินโจวยกถ้วยชาขึ้นจิบ
“นักศึกษาแพทย์ฝึกอบรมดูแลนักศึกษาแพทย์ฝึกอบรมด้วยกัน ก็เหมือนหมุนเวียนกันดูแลกันเองในแผนกนั่นแหละ”
มีคนในห้องทำงานก้มหน้ากลั้นยิ้ม กู้หลินพยายามอธิบาย
“หัวหน้าแผนก ผมเพิ่งมาศัลยกรรมหัวใจ ยังมีขั้นตอนอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้ครับ”
หลี่เหวินโจวมองเขา
“พอดีเลย นายเรียนรู้ขั้นตอน ส่วนพวกเขาเรียนรู้วิธีคิด ต่างคนต่างเรียนรู้ แล้วก็พัฒนาขึ้นไปด้วยกัน”
เขาหันไปมองนักศึกษาแพทย์ฝึกอบรมทั้งสามคน
“ฟังเข้าใจไหม?”
ฉินเยว่ตอบก่อน
“เข้าใจครับ”
เฉิงเยี่ยนพยักหน้าตามติด ๆ
“เข้าใจครับ”
หลัวจิ่งเหอส่งเสียงดังที่สุด
“เข้าใจครับ!”
หลี่เหวินโจวยกมือปิดหูแล้วขมวดคิ้ว
“ตะโกนทำไม?”
หลัวจิ่งเหอลดเสียงลงทันที
“หัวหน้าแผนก ผมตื่นเต้นครับ”
หลี่เหวินโจว: “……”
กู้หลินมองฉินเยว่ แล้วหันไปมองเฉิงเยี่ยนกับหลัวจิ่งเหอ
นักศึกษาแพทย์ฝึกอบรมทั้งสามยืนเรียงกันเป็นระเบียบ ฉินเยว่ดูสุขุม เฉิงเยี่ยนดูตั้งใจ ส่วนหลัวจิ่งเหอดูเลือดร้อน
ดูจากภายนอกแล้ว เหมือนจะไม่เลว
กู้หลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า
“ตอนนี้เรียนปริญญาโทปีไหนกัน?”