ไม่นาน หลินซิวหย่วน สวี่หราน เสิ่นชิง และโจวจื่อเชียนก็มาถึงตามลำดับ
สวี่หรานรับแผนไปดู พอเห็นบรรทัดที่เขียนว่า “การตัดสินใจเรื่องทางเดินหายใจต้องยืนยันให้สอดคล้องกับการประเมินระบบไหลเวียน” คิ้วก็เลิกขึ้นเล็กน้อย
“ข้อนี้ฉันเห็นด้วย”
เสิ่นชิงพลิกไปดูตารางกำหนดเวลา ปลายนิ้วหยุดอยู่ตรงเครื่องหมายกำกับสองสามจุด
“นายใส่จังหวะการสื่อสารไว้ในขั้นตอนด้วยเหรอ?”
กู้หลินพยักหน้า
“การแข่งขันระดับมณฑลไม่ได้ดูแค่การช่วยชีวิต พวกเขายังดูด้วยว่าพวกนายสื่อสารกับญาติคนไข้ พยาบาล และหัวหน้าในเวลาที่เหมาะสมหรือเปล่า”
เสิ่นชิงพยักหน้า แววตาจริงจังขึ้น
“ข้อนี้ฉันจะลงรายละเอียดเอง”
โจวจื่อเชียนพลิกเอกสารช้าที่สุด
เมื่อเห็นหัวข้อ “คำสั่งมาตรฐานด้านระบบไหลเวียน” เขาก็หยุดอยู่นาน ในนั้นเขียนประโยคสั้น ๆ ไว้หลายประโยค
【ระบบไหลเวียนไม่คงที่ ยังไม่แนะนำให้ใส่ท่อช่วยหายใจทันที】
【ให้ยากระตุ้นความดันก่อน ประเมินซ้ำในอีก 30 วินาที】
【ระดับแลคเตตสูงขึ้น การไหลเวียนเลือดยังคงไม่ดี】
【ปริมาณปัสสาวะลดลง ภาวะช็อกยังไม่ดีขึ้น】
โจวจื่อเชียนพับกระดาษหน้านั้น เสียงยังคงเบาเช่นเดิม
“ข้อนี้มีประโยชน์”
จ้าวฉี่หมิงมองปฏิกิริยาของทุกคนอยู่ เมื่อวานเขายังคิดว่ากู้หลินเป็นแค่เพื่อนร่วมทีมที่วินิจฉัยโรคเก่งเป็นพิเศษ
แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่น่ากลัวของกู้หลินไม่ได้มีแค่ความสามารถในการวินิจฉัย หากยังอยู่ที่การทำให้คนกลุ่มหนึ่งซึ่งแต่เดิมต่างก็มีจุดเด่นของตัวเอง ค่อย ๆ ทำงานประสานกันไปตามจังหวะเดียวกันได้