การประชุมย่อยช่วงบ่ายมีคนเข้าร่วมน้อยกว่าการประชุมทีมสหสาขาวิชาชีพตอนเช้ามาก
มีจี้เฟิง หลินหานชวน หัวหน้าแผนกวิสัญญี หัวหน้าแผนกรังสีแพทย์ และแพทย์หลักจากแผนกศัลยกรรมทรวงอกกับแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร แผนกละสองคน
กู้หลินนั่งอยู่ข้างหลินหานชวน ตรงหน้าเป็นแผนการผ่าตัดสร้างใหม่ที่เพิ่งจัดทำเสร็จ
เดิมทีซ่งเจ๋อยังอยู่แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารเพื่อเติมข้อมูลประวัติการรักษาของโจวหมิงหย่วน พอได้ยินว่าช่วงบ่ายยังมีประชุมย่อย ก็หอบคอมพิวเตอร์ตามมาด้วย
โดยให้เหตุผลสวยหรูว่า
“มาเรียนรู้”
แต่ความจริงพอเข้าห้องมา เขาก็แอบไปนั่งด้านหลังกู้หลิน
จี้เฟิงมองแผนการผ่าตัดบนโต๊ะ คิ้วขมวดไม่คลาย
“แผนของนายคือจะปรับเส้นทางของท่อกระเพาะอาหารใหม่เหรอ?”
กู้หลินพยักหน้า
“อืม”
เขาเปลี่ยนภาพเป็นภาพจำลองสามมิติ
“ถ้าไปตามเส้นทางเดิม จุดที่ระยะสั้นที่สุดไม่ใช่ปัญหา จุดที่ยุ่งยากจริง ๆ คือมุมของรอยต่อ”
“พอดึงท่อกระเพาะอาหารขึ้นมา มันจะถูกบังคับให้รั้งไปทางด้านหลังและด้านบน”
“ดูเหมือนต่อกันได้ แต่แรงตึงจะกดอยู่ตรงรอยต่อตลอดเวลา”
พูดถึงตรงนี้ ปลายนิ้วของเขาหยุดอยู่ตรงจุดหักมุมบนหน้าจอ
“แรงตึงแบบนี้ ตอนผ่าตัดอาจดูไม่ชัด”
“แต่หลังผ่าตัด แค่คนไข้ไอ มีไข้ หรือเนื้อเยื่อบวม รอยต่อก็มีปัญหาได้”
เสียงอภิปรายดังขึ้นในห้องประชุมไม่ขาดสาย เพราะสิ่งที่กู้หลินพูดไม่ใช่แค่คำว่า ‘ความเสี่ยงสูง’ แต่เขาแจกแจงให้เห็นทีละจุดว่าความเสี่ยงเกิดจากไหน จะปะทุขึ้นเมื่อไร และเกิดขึ้นอย่างไร
จี้เฟิงเอนพิงพนักเก้าอี้ หมุนปากกาในมือหนึ่งรอบ
“แล้วนายจะคลายแรงตึงนี้ยังไง?”
กู้หลินพลิกแผนไปหน้าถัดไป
“ข้อแรก ท่อกระเพาะอาหารต้องไม่ทำให้กว้างเกินไป ถ้ากว้างเกินจะกระทบระยะที่ดึงขึ้นมาได้”