ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด: “?”
จ้าวหมิงซานและคนอื่น ๆ: “?”
พื้นที่พูดคุยเงียบไปชั่วครู่ ก่อนข้อความจะไหลขึ้นอย่างรวดเร็วในวินาทีถัดมา
【เดี๋ยวนะ หัวหน้าหานยกตำแหน่งให้เขาจริง ๆ เหรอ?】
【นี่มันหลอดเลือดทะลุเนื้อสมองที่อยู่ข้างหลอดเลือดแดงเบซิลาร์นะ ไม่ใช่พังผืดธรรมดา】
【เมื่อกี้ยังบอกได้ว่าเขาเก่งเรื่องอ่านภาพ ตอนนี้จะลงมือผ่าตัดเองเลยเหรอ?】
【บนโลกนี้มีคนที่เก่งรอบด้านขนาดนี้จริง ๆ เหรอ?】
จ้าวหมิงซานยืนอยู่ข้าง ๆ มองหานเส้าถิงถอยออกมาครึ่งก้าว แล้วมอบตำแหน่งสำคัญที่สุดหน้ากล้องจุลทรรศน์ให้กู้หลิน
เขาอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
เมื่อครู่กู้หลินเสนอแนวทางผ่าตัด ก็น่าตกใจมากพอแล้ว
แต่การเสนอแนวทางกับการลงมือทำจริง เป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง
จุดนี้อยู่ห่างจากหลอดเลือดแดงเบซิลาร์ไม่ถึง 3 มิลลิเมตร ด้านหลังแนบชิดกับก้านสมอง ส่วนหลอดเลือดทะลุเนื้อสมองก็มีปัญหาเรื่องเลือดไปเลี้ยงแล้ว
แค่พลาดเพียงครั้งเดียว แขนขาซีกขวาของผู้ป่วยก็อาจสูญเสียการทำงานไปอย่างถาวร
หานเส้าถิงกล้าได้ยังไง?
จ้าวหมิงซานหันไปมองเจิ้งฉ่วยโดยไม่รู้ตัว แล้วก็พบว่าเจิ้งฉ่วยยิ่งเหลือเชื่อกว่าอีก
เขารับเครื่องดูดอีกอันมาแล้ว จัดการเปิดมุมมองด้านหลังล่างให้โล่งอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางชำนาญราวกับเคยทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
น้ำเสียงของหานเส้าถิงเองก็ไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
“ฉันจะคอยปกป้องหลอดเลือดแดงเบซิลาร์เอง”
จากปฏิกิริยาของทั้งคู่ ไม่มีวี่แววว่าฝืนใจเลยสักนิด
พวกเขาเชื่อใจกู้หลิน และเชื่อใจมากจนไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ