หลังการรายงานภายในโรงพยาบาลจบลง เอกสารติดตามอาการของโจวหมิงหย่วนก็ทยอยจัดทำเสร็จเรียบร้อย
ทั้งคำชี้แจงเพิ่มเติมด้านพยาธิวิทยา รายงานตรวจภาพถ่ายซ้ำ และบันทึกการหารือเรื่องการรักษา ต่างถูกจัดเก็บเข้าระบบทีละฉบับ
ซ่งเจ๋ออุ้มแฟ้มเอกสารกองสุดท้ายเดินเข้ามาในห้องทำงาน แล้ววางลงบนโต๊ะ
“ยินดีด้วยนะ”
“หืม?”
ซ่งเจ๋อก้มมองแฟ้มประวัติผู้ป่วยที่จัดเรียงเรียบร้อย มุมปากยกยิ้ม
“การรักษาระยะนี้ของเคสโจวหมิงหย่วนถือว่าจบลงแล้ว”
กู้หลินเหลือบมองเอกสาร
“ต่อไปยังต้องทำเคมีบำบัดต่อ แล้วก็ติดตามอาการ”
“โอเค ๆ”
ซ่งเจ๋อโบกมือ ราวกับรู้อยู่แล้วว่าเขาต้องพูดแบบนี้
“ฉันรู้ ในสายตาหมอจริงจังอย่างพวกนาย เคสคนไข้ไม่มีวันจบลงจริง ๆ หรอก”
หลินหานชวนพลิกดูเวชระเบียนอยู่ข้าง ๆ ก่อนเอ่ยเรียบ ๆ
“รู้แล้วก็ไปเขียนบันทึกอาการของนายให้เสร็จ”
ซ่งเจ๋อเหลือบมองบันทึกอาการบนโต๊ะตัวเองที่ยังเขียนไม่เสร็จ สีหน้าแข็งค้างไปชั่ววินาที
ดีเลย ความสุขหายวับไปแบบไม่ทันตั้งตัว
วันรุ่งขึ้น โจวหมิงหย่วนก็จัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลได้เรียบร้อย
ในห้องผู้ป่วย เขาเปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อผ้าของตัวเองแล้ว แม้จะผอมลงไปมาก แต่สภาพจิตใจดูดีขึ้นกว่าตอนเพิ่งเข้ารักษาอย่างเห็นได้ชัด
หลินหานชวนกับกู้หลินพูดคุยก่อนจำหน่ายผู้ป่วยออกจากโรงพยาบาลด้วยกัน
ทั้งวันนัดตรวจซ้ำ แผนเคมีบำบัดในระยะต่อไป และข้อควรระวังเรื่องอาหารการกิน ทุกอย่างได้รับการชี้แจงทีละข้ออย่างชัดเจน
โจวหมิงหย่วนกับภรรยาตั้งใจฟังเป็นพิเศษ