ทั้งห้องทำงานพลันเงียบกริบ กู้หลินเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง
อาจารย์กู้?
เฉินมู่หันขวับไปอีกทาง ไหล่สั่นระริก พยายามกลั้นหัวเราะจนแทบคลั่ง
กู้หลินเงียบไปสองวินาที ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย
“เอ่อ...ฉันเรียนปริญญาโทปีหนึ่ง”
คุณหมอหนุ่มรีบส่ายหน้า
“ไม่สำคัญหรอก”
กู้หลิน: “...”
ส่วนด้านนอกประตูห้องทำงาน พยาบาลขี้เมาท์สองสามคนกำลังแอบมองเข้ามา ข่าวแพร่กระจายออกไปราวกับมีปีก
【หัวหน้าภาควิชาโลหิตวิทยามาห้องฉุกเฉินเพื่อตามหากู้หลินด้วยตัวเองแล้ว!】
【คนที่ตรวจพบเอชแอลเอชคนนั้นคือกู้หลินจริง ๆ!】
【แต่กู้หลินเพิ่งเรียนปริญญาโทปีหนึ่งเองไม่ใช่เหรอ?】
*
บ่าย 3 โมง ห้องฉุกเฉินยังคงยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก โทรศัพท์ที่เคาน์เตอร์พยาบาลดังไม่ขาดสาย
มีผู้ป่วยใหม่เข้ามาสองคนในโซนสังเกตอาการ ส่วนห้องกู้ชีพก็เพิ่งเข็นผู้ป่วยตับอ่อนอักเสบเฉียบพลันเข้ามาอีกคน
เฉินมู่อุ้มแฟ้มประวัติผู้ป่วยวิ่งวุ่นไปมา เหนื่อยจนผมแทบตั้งชี้
ส่วนกู้หลิน หลังจากถูกคนจากภาควิชาโลหิตวิทยารุมถามอยู่นานถึงครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ได้กลับมา
เพิ่งนั่งลง ข้อความจากสวี่โม่ก็เด้งขึ้นมา
“ศิษย์น้อง ได้ยินว่าหัวหน้าภาควิชาโลหิตวิทยาลงมาตามจับนายถึงที่เลยเหรอ?”
กู้หลิน: “...”
วินาทีถัดมา ข้อความอีกอันก็เด้งตามมา
“ตอนนี้ข่าวลือแพร่ไปทั่วตึกผู้ป่วยในแล้ว นายดังในโรงพยาบาลเราแล้วล่ะ”
มุมปากกู้หลินกระตุก เขาปิดโทรศัพท์ทันที
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าเรื่องสามีแห่งอินเทอร์เน็ตยังไม่ขายหน้าขนาดนี้เลย