นอกห้องทำงาน หลัวจิ่งเหอทั้งสามคนยังไม่รู้เลยว่าชะตากรรมของตัวเองถูกกำหนดไว้แล้ว
ไม่กี่นาทีต่อมา กู้หลินก็เดินออกมาจากห้องทำงาน
ทั้งสามได้ยินเสียงฝีเท้า รีบวิ่งไปหลบที่โถงทางเดินข้าง ๆ
กู้หลินพูดไม่ออก คิดว่าเขาหูหนวกหรือไง?
สามนาทีต่อมา ในห้องทำงานแพทย์ กู้หลินวางประกาศลงบนโต๊ะ
“การแข่งขันวิเคราะห์เคสภายในโรงพยาบาล พวกนายสามคนก็ต้องสมัครด้วย”
ลางสังหรณ์ไม่ดีในใจกลายเป็นเรื่องจริง พอได้ยินประโยคนี้ หลัวจิ่งเหอก็ยืนนิ่งค้างไปทั้งตัว
ฉินเยว่เอื้อมมือไปหยิบประกาศ เฉิงเยี่ยนกับหลัวจิ่งเหอก็ขยับเข้ามาดูด้วย
ทั้งสามอ่านกติกาตั้งแต่ต้นจนจบ ยิ่งอ่าน สีหน้าก็ยิ่งแปลกไป
คอมพิวเตอร์จะสุ่มส่งเคสให้ ต้องวิเคราะห์และวินิจฉัยให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนด พร้อมวินิจฉัยแยกโรค วางแผนตรวจเพิ่มเติม และกำหนดแนวทางรักษาขั้นต่อไป
จากนั้นยังต้องตอบคำถามต่อหน้าคณะกรรมการอีก
หลัวจิ่งเหอกลืนน้ำลาย มองกู้หลินอย่างระมัดระวัง
“อาจารย์กู้ พวกเราสามคนก็ต้องเข้าร่วมด้วยเหรอครับ?”
“อืม”
หลัวจิ่งเหอยืนยันอีกครั้ง
“แข่งกับแพทย์ประจำบ้าน นักศึกษาแพทย์ฝึกอบรม แล้วก็นักศึกษาบัณฑิตศึกษาทั่วทั้งโรงพยาบาลเลยเหรอครับ?”
“อืม”
หลัวจิ่งเหอมองคำว่า “คัดเลือกตัวแทนแข่งระดับมณฑล” บนประกาศ แล้วรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย
“มันกะทันหันไปหน่อยไหมครับ?”
ฉินเยว่วางประกาศกลับลงบนโต๊ะ น้ำเสียงยังค่อนข้างสงบ เพียงแต่ขมวดคิ้วอย่างกังวล
“อาจารย์กู้ ผมพออ่านภาพถ่ายได้ แต่ก็แค่พอมองออกว่าตรงไหนผิดปกติ”
เฉิงเยี่ยนดันแว่น สีหน้าก็ไม่ได้สบายใจไปกว่ากันเท่าไร