ห่างจากเกาะเล็ก ๆ 2 ลี้
บนเรือใบไม้ลำหนึ่ง ชายหน้าแผลกำลังควบคุมใบเรือ ส่วนเฉินลิ่วกับอู๋ไห่ยืนอยู่หัวเรือ
「ลูกพี่!」
「บนเกาะมีบ้าน ต้นมะพร้าว ร่มกันแดด แล้วก็...ไก่ป่า!」
เฉินลิ่วยกกล้องส่องทางไกลขึ้น
พอพูดถึงไก่ป่า เขาก็อดเลียริมฝีปากไม่ได้
กินแต่ขนมปังแห้ง ๆ มาทั้งวัน จนปากแทบจะจืดชืดไปหมด พอเห็นเนื้อก็ชวนน้ำลายสอ
「มีเกาะแล้ว ต่อไปพวกเราก็ไม่ต้องลอยเคว้งอยู่กลางทะเลอีก!」
「ฉันไม่อยากนั่งเรือลำนี้อีกแม้แต่วันเดียวแล้ว」
ชายหน้าแผลกระชากใบเรือไปด้านหลังอย่างแรง ความเร็วของเรือไม้พุ่งขึ้นเป็นสองเท่าในพริบตา
「ลูกพี่ แล้วไอ้หนุ่มบนเกาะนั่นจะจัดการยังไง?」
เฉินลิ่วเหลือบมองจ้าวชวน
ส่วนอู๋ไห่ยกปืนใหญ่อัดอากาศขึ้นมา พลางแสยะยิ้ม
「หึ!」
「ถ้ามันรู้จักเจียมตัว ก็เก็บไว้ใช้แรงงานสักคน!」
「ถ้ามันไม่รู้จักรับไมตรี...」
「ก็ทำให้มันหายไปซะ!」
「ลูกพี่ช่างหลักแหลมจริง ๆ!」
เฉินลิ่วกล่าวประจบ
บนเกาะเล็ก ๆ
จ้าวชวนมีสีหน้าประหลาดใจ
ก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรให้เทียบ เขาจึงไม่ทันสังเกต
ตอนนี้เขากลับมองเห็นความเคลื่อนไหวทุกอย่างบนเรือไม้ที่อยู่ห่างออกไปถึง 2 ลี้ได้อย่างชัดเจน
「เสี่ยวชี!」
「หมอบอยู่บนนั้น อย่าเพิ่งออกมา!」
「รับทราบ!」
มังกรอัสนีนอนหมอบอย่างสบายใจอยู่ท่ามกลางใบไม้บนยอดต้นมะพร้าว นี่เป็นที่ซุกตัวที่มันบังเอิญพบว่าเหมาะกับการนอนมาก
ไม่นานเรือไม้ก็มาถึงชายหาด
ทั้งสามคนก้าวลงจากเรืออย่างวางท่า มองทุกสิ่งบนเกาะด้วยความตื่นเต้น โดยไม่สนใจจ้าวชวนเลยแม้แต่น้อย
จ้าวชวนลูบคาง
พูดไม่ออกอยู่บ้าง
หรือหน้าตาเขาจะดูไร้พิษภัยขนาดนั้นเชียว?