ปีศาจพยัคฆ์ตบหน้าตัวเองไปสิบกว่าฉาด จนหน้าบวมเป่ง
พลางตบพลางด่าตัวเองไปด้วย
“ให้ปากเสียดีนัก! ให้ปากเสียดีนัก! ท่านบรรพชนอูเป็นผู้ที่เจ้าจะกินได้หรือ? เจ้ามันเป็นตัวอะไร!”
แม่ทัพปีศาจอสรพิษตบหน้าตัวเองตาม
“ข้าน้อยบังอาจพูดว่าจะกินท่านอ้วนคนนั้น ข้าน้อยสมควรตาย! ข้าน้อยเป็นแค่งูเน่า ๆ ตัวหนึ่ง! ข้าน้อยไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นเศษอาหารติดซอกฟันท่าน!”
แม่ทัพปีศาจอินทรีถูกไฟเผาจนปีกเกรียนโล้น คุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น “ข้าน้อยบอกว่าท่านผมแดงมีธาตุไฟ กินแล้วช่วยเพิ่มพลังบำเพ็ญ ข้าน้อยพูดจาเหลวไหล! พลังบำเพ็ญของข้าน้อยไม่คู่ควรแม้แต่จะยกเท้าให้ท่าน!”
เหล่าแม่ทัพปีศาจคุกเข่าเรียงรายอยู่บนพื้น
บ้างก็ตบปาก บ้างก็ก้มหัวโขกพื้น บ้างก็ร้องขอชีวิต
ท่าทางวางอำนาจเมื่อครู่หายวับไปจนหมดสิ้น แต่ละตัวหงอราวกับนกกระทา
ลูกบรรพชนอูทั้งสิบสองมองเหล่าแม่ทัพปีศาจตบหน้าตัวเองอย่างน่าขัน
ในที่สุดก็กลั้นไม่ไหว
กงกงเป็นคนแรกที่หลุดหัวเราะ “พรืด”
จากนั้นก็รีบยกมือปิดปาก
แต่ดวงตาหยีโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ไปแล้ว
เทียนอู๋ใช้ขาสั้นจุ๊มจิ๊มทั้งแปดข้างกระโดดดึ๋ง ๆ พลางหัวเราะคิกคัก
“พวกเขาตลกจัง! ตบหน้าตัวเองด้วย!”
จวี้หมางใช้ปีกนกปิดปาก หัวเราะจนขนสีเขียวสั่นระริก
เสวียนหมิงทำหน้าขรึม แต่หางตากระตุกเล็กน้อย
เฉียงเหลียงแยกเขี้ยว เผยเขี้ยวเสือเล็ก ๆ สองซี่ พลางหัวเราะ “ตบได้ดี! ตบให้ดังอีกหน่อย!”