ในเขตเผ่าแม่มด
กองฟืนถูกกองสูงราวกับภูเขาลูกเล็ก ๆ
ฟ้าเพิ่งมืดลง หุบเขาก็คึกคักขึ้นมาแล้ว
เหล่าเผ่าแม่มดขนสุราเลิศรสกับเนื้อชั้นดีที่เก็บซ่อนไว้นานนับร้อยปีออกมาจนหมด
บนโต๊ะหินวางเนื้อย่าง ผลไม้วิญญาณ ขาสัตว์ เนื้อปลาแห้ง และสุราผลไม้หลายไหที่ส่งกลิ่นหอมเข้มข้น
เนื้อย่างบนกองไฟส่งเสียงฉ่า น้ำมันไหลเยิ้ม
หยดน้ำมันตกลงบนถ่าน
ควันขาวพวยพุ่งขึ้นเป็นระลอก
กลิ่นหอมลอยคลุ้งไปทั่วหุบเขา
หลินเป่ยนั่งอยู่บนแท่นบูชาสูงสุด
ใต้ก้นรองด้วยหนังสัตว์นุ่มฟูผืนหนึ่ง
ตรงหน้ามีเนื้อกองโตวางอยู่
มือข้างหนึ่งถือขาสัตว์ย่าง อีกข้างถือผลไม้วิญญาณ กินจนปากมันเยิ้ม
พุงน้อย ๆ ป่องกลม
แก้มเลอะคราบน้ำมัน
ดูอย่างไรก็เหมือนเด็กอ้วนจอมตะกละ
บรรพชนอูน้อยทั้งสิบสองรายล้อมอยู่ข้างกายเขา
แต่ละคนก็กินจนปากมันเยิ้มเช่นกัน
จู้หรงกอดเนื้อย่างชิ้นโต กินจนใบหน้าเปื้อนเขม่าดำ
พลางกินพลางพูดเสียงอู้อี้ว่า
“อร่อย! อร่อย! อันนี้อร่อย!”
กงกงนั่งอยู่ข้าง ๆ ถือชามน้ำแกงไว้
ค่อย ๆ จิบทีละนิด จิบคำหนึ่งก็เหลือบมองจู้หรงทีหนึ่ง
“กินช้า ๆ หน่อย ไม่มีใครแย่งเจ้าหรอก”
“เจ้าไม่ต้องมายุ่ง! ข้าหิว!”
จู้หรงตอบกลับ แล้วกัดเนื้อคำโตอีกคำ
ขาสั้น ๆ ทั้งแปดของเทียนอู๋พับอยู่ใต้ตัว
หางทั้งแปดม้วนเนื้อย่างไว้คนละไม้
กินไปพลางแกว่งตัวไปพลาง
เนื้อย่างทั้งแปดไม้ส่งเข้าปากพร้อมกัน กินได้รวดเร็วเหลือเชื่อ
จวี้หมางใช้ปีกนกคีบผลไม้วิญญาณชิ้นหนึ่ง ค่อย ๆ จิกกินทีละนิด ดูราวกับนกน้อย
โหรวโซวกอดกระดูกไว้ แทะจนดังกร๊อบ ๆ