นกเผิงปีกทองร่อนลงบนยอดเขาลูกหนึ่งเบื้องหน้า
แล้วแปลงร่างเป็นครึ่งคนครึ่งนก
มันมีหัวเป็นนก ร่างกายเป็นมนุษย์ ด้านหลังมีปีกสีทองคู่หนึ่ง ส่วนมือทั้งสองข้างกลายเป็นกรงเล็บแหลมคม
มันก้มมองหลินเป่ย น้ำลายไหลย้อย
“กลิ่นหอมชะมัด... เนื้อเลือดนี่อะไรกัน? มีกลิ่นอายโกลาหลเข้มข้นขนาดนี้... เจ้าหนู เจ้าเป็นเผ่าพันธุ์อะไร? ถ้ากินเจ้าเข้าไป ข้าต้องทะลวงขั้นว่าที่เทพศักดิ์สิทธิ์ได้แน่!”
นักพรตยุงกำลังจะเอ่ยปากตวาด
หลินเป่ยก็กระโดดลงจากหลังเขา
ลงแตะพื้นอย่างมั่นคง
เท้าอวบจ้ำม่ำเหยียบลงบนดิน
ฝุ่นผงฟุ้งขึ้นมาเล็กน้อย
“ข้าจัดการเอง”
นักพรตยุงชะงักไปครู่หนึ่ง
“นายท่าน นกเผิงตัวนี้อยู่ขั้นเซียนทองต้าหลัวช่วงปลาย...”
“ข้ารู้”
หลินเป่ยบิดคอจนเกิดเสียงกร๊อบแกร๊บ
“กำลังดี จะได้ลองมือสักหน่อย”
นกเผิงปีกทองเห็นเจ้าหนูอ้วนกล้ากระโดดลงมา ก็หัวเราะลั่นทันที
“เจ้าหนู ใจกล้าไม่เบานี่! รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? ข้าเป็นสายเลือดโดยตรงของเผ่านกเผิงปีกทอง อยู่ขั้นเซียนทองต้าหลัวช่วงปลาย! ส่วนเจ้าเป็นแค่เด็ก...”
หลินเป่ยไม่รอให้มันพูดจบ เขาถีบเท้าออกไป
ร่างทั้งร่างพุ่งทะยานราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่
นกเผิงปีกทองยังไม่ทันได้ตอบสนอง
ก็เห็นหมัดอวบอูมขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า
“ปัง!”
หมัดหนึ่งกระแทกเข้ากลางอกของนกเผิงปีกทอง
ดวงตาของนกเผิงเบิกกว้างทันที ปากอ้าค้างเป็นรูปตัวโอ
มันรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในทั้งห้าถูกหมัดนี้กระแทกจนแหลกละเอียด
ซี่โครงหักอย่างน้อยสามซี่
ร่างทั้งร่างปลิวถอยหลังราวกับดาวตกสีทอง
ทะลวงผ่านยอดเขาสามลูก
ก่อนจะหายลับไปไกลนับหมื่นลี้
นักพรตยุงยืนอ้าปากค้างอยู่ด้านหลัง อ้ากว้างจนยัดไข่ห่านเข้าไปได้ทั้งฟอง