นักพรตยุงโขกศีรษะรัวราวกับตำกระเทียม:
“ใช่ ๆ ๆ ข้าน้อยตาถั่ว ข้าน้อยไร้แววตา!”
หลินเป่ยลุกขึ้น ใบหน้าอ้วนกลมเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“เอาอย่างนี้แล้วกัน พอดีข้ากำลังขาดพาหนะอยู่ ต่อไปเจ้าก็ติดตามข้า เป็นพาหนะให้ข้า คอยรับใช้ข้าเป็นธุระต่าง ๆ ว่าไง?”
นักพรตยุงเงยหน้าขึ้น สีหน้าอัดอั้นเต็มที
เขาคือนักพรตยุงแห่งทะเลโลหิตผู้ยิ่งใหญ่
สัตว์ร้ายแห่งหงหวงที่มีระดับบำเพ็ญขั้นว่าที่เทพศักดิ์สิทธิ์ช่วงกลาง
กลับต้องเป็นพาหนะให้คนอื่น?
ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป
ต่อไปเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในหงหวง?
“อะไร? ไม่ยอมรึ?”
หลินเป่ยบีบกำปั้นจนเกิดเสียง “กร๊อบแกร๊บ”
“ดูท่าข้าคงซ้อมเจ้าไม่พอสินะ”
นักพรตยุงตัวสั่นสะท้าน
“ยอมแล้ว ๆ! ข้าน้อยยอม! ได้เป็นพาหนะให้ผู้อาวุโส ถือเป็นวาสนาของข้าน้อย! เป็นบุญที่ข้าน้อยสั่งสมมาถึงแปดชั่วอายุคน!”
หลินเป่ยพยักหน้าอย่างพอใจ
“อืม อย่างนี้ค่อยฟังขึ้น ลุกขึ้นเถอะ ต่อไปก็ติดตามข้า ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าอดอยากหรอก รอข้าบรรลุเต๋าฮุ่นหยวนเมื่อไหร่ ข้าจะมอบวาสนาให้เจ้า”
นักพรตยุงทุกข์ใจเหลือเกิน
แต่ไม่กล้าแสดงออกทางสีหน้า
ทำได้เพียงยิ้มประจบ
ในตอนนั้นเอง
เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของหลินเป่ย
“ติ๊ง! ประกาศระบบเฟิงเสิน: ผู้เล่นหว่านกู่สยบสัตว์ประหลาดแห่งหงหวง—นักพรตยุงว่าที่เทพศักดิ์สิทธิ์ ได้รับฉายา: พาหนะว่าที่เทพศักดิ์สิทธิ์ ได้รับไอเทม: ยาเพิ่มพรสวรรค์สัตว์อสูร ×1 (เพิ่มรากฐานของสัตว์อสูรได้)”
“ติ๊ง! ประกาศทั่วโลกจะมีผลเมื่อผู้เล่นเข้าสู่เกมอย่างเป็นทางการ จากนั้นจะประกาศให้ผู้เล่นทุกคนทราบ”
มุมปากหลินเป่ยยกขึ้น
“ประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์งั้นเหรอ? น่าสนใจดีนี่ พอพวกเพื่อนร่วมชั้นเข้าเกมกันหมดแล้วได้ยินข่าวนี้ ไม่รู้จะทำหน้าแบบไหนกัน”
เขาหันไปมองนักพรตยุง
แล้วตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ
“ไปกันเถอะ เจ้ายุง พาข้าไปสนามรบอู๋เยา”