「ลู่เฉิน อย่าหนี เข้าไปยืนรับการโจมตี!」
ณ บึงน้ำดำ ตอนที่เลือดของราชันแมลงก้ามหนีบบึงดำเหลือครึ่งหลอด ลู่เฉินคิดจะหนี แต่เสียงเย็นชาของจงเสวี่ยก็ดังขึ้น สั่งให้เขากลับไปยืนรับการโจมตี
「หา? แน่ใจนะ?」
ลู่เฉินลังเล
ก่อนหน้านี้ตอนสู้กับมอนสเตอร์ระดับหัวกะทิเลเวล 15 ในถ้ำโครงกระดูก เขายังรับมือการโจมตีหมู่ของพวกมันไม่ไหวเลย ตอนนี้คู่ต่อสู้กลับเป็นมอนสเตอร์ระดับหัวกะทิเลเวล 25!
แต่ไม่นานลู่เฉินก็เห็นว่าจงเสวี่ยไม่ได้ขยับ ฝานจิ่งก็เช่นกัน เพียงแต่ฝานจิ่งเปิดโล่พลังเวทไว้แล้ว
「ลู่เฉิน นายโง่หรือไง พี่เสวี่ยเป็นนักรักษานะ!」
ฝานจิ่งตะโกนใส่ลู่เฉิน ครั้งนี้พวกเขาสู้กับมอนสเตอร์ระดับหัวกะทิ ไม่ได้มีแค่สองคนเหมือนก่อน เพราะตอนนี้จงเสวี่ยอยู่ด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ไม่มีจงเสวี่ย ถ้าลู่เฉินหนีไป ดูจากท่าทีของราชันแมลงก้ามหนีบบึงดำแล้ว มันก็คงไล่ฆ่าลู่เฉินอยู่ดี
ลู่เฉินชะงักไป ใช่แล้ว อาชีพของจงเสวี่ยคือนักรักษา!
ที่ผ่านมา เพราะความเสียหายที่จงเสวี่ยทำได้นั้นสูงเกินไป ลู่เฉินถึงกับลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท!
「ทำลายเกราะ!」
ลู่เฉินหันกลับฉับพลัน ฟันสวนกลับไปด้วยกระบี่ทำลายเกราะ เมื่อมีกายาทองคำไร้พ่าย แถมยังมีจงเสวี่ยคอยรักษา ท่าไม้ตายของมอนสเตอร์ระดับหัวกะทิก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น!
ราชันแมลงก้ามหนีบบึงดำหยุดนิ่งอยู่กับที่ ปากขนาดมหึมาส่งเสียงฟู่ ๆ ก่อนจะพ่นหมอกดำออกมาจากปากนับไม่ถ้วน ไม่นานหมอกก็ปกคลุมพื้นที่โดยรอบ ลู่เฉินสังเกตเห็นอย่างตกใจว่าหมอกดำพวกนี้มีพิษ!