ลู่เฉินกับฝานจิ่งรีบจากไป ไม่ได้อยู่ดูว่าข่งเทียนเต๋อจะไปดวลกับพยัคฆ์คำรามฟ้าราชันอย่างไร
ข่งเทียนเต๋อคนนี้เลเวลถึง 18 ได้ พรสวรรค์กับสกิลก็น่าจะไม่เลว บางทีอาจเอาชนะพยัคฆ์คำรามฟ้าราชันได้ก็ได้ เพียงแต่ถ้าฆ่ามันแล้วได้แค่ 2 เหรียญเงินกับยาอีกไม่กี่ขวด ข่งเทียนเต๋อคงได้ด่ากราดแน่
น่าเสียดายอยู่บ้าง ถ้าพรสวรรค์ของฝานจิ่งทำงานตอนกลางวันก็คงดี ต่อให้เป็นมอนสเตอร์ชั้นยอดในถ้ำซอมบี้ ลู่เฉินก็มั่นใจว่าฆ่ามันได้
ฝนค่อย ๆ ตกหนักขึ้น ลู่เฉินกับฝานจิ่งผ่านเขตมอนสเตอร์เลเวล 9 มาแล้ว รอบด้านเป็นจุดเกิดของหมีกรงเล็บยักษ์ เวลานี้ท้องฟ้ามืดสนิท มองไม่เห็นผู้ตื่นรู้สักคน
“หยุดนะ!”
“จงหมิง แกหนีไม่พ้นหรอก!”
เสียงเอะอะดังมาจากด้านหลัง ทั้งสอง ลู่เฉินสะดุ้ง รีบดึงฝานจิ่งเข้าไปหลบในป่าละเมาะ
ท่ามกลางสายฝนหนัก มีผู้ตื่นรู้คนหนึ่งกำลังวิ่งอย่างรวดเร็วไปทางประตูเมือง ด้านหลังเขามีผู้ตื่นรู้สองคนที่ชื่อเป็นสีแดงเข้มกำลังไล่ตามมาติด ๆ
สถานะอาชญากร!
ลู่เฉินส่งสัญญาณให้ฝานจิ่งเงียบ แล้วใช้เนตรหยั่งรู้ตรวจดูข้อมูลของทั้งสามอย่างรวดเร็ว
“จงหมิง: นักรบโล่ เลเวล 26”
“หวงจื้อเฉียง: ผู้ลอบเร้น เลเวล 28”
“หวงฉี่หมิง: นักล่า เลเวล 30”
คนที่หนีอยู่ข้างหน้าชื่อจงหมิง ลู่เฉินไม่รู้ว่าจงหมิงเกี่ยวข้องกับตระกูลจงหรือไม่ ส่วนสองคนที่ไล่ล่ามาต่างก็แซ่หวง และมีเลเวลสูงกว่าจงหมิงทั้งคู่
“เป็นคนของตระกูลจงหรือเปล่านะ?”
ลู่เฉินรู้สึกตึงเครียดมาก ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน แถมฝนยังตกหนัก หน่วยลาดตระเวนของสหพันธ์ผู้ปลุกพลังไม่มีทางตรวจตรามาถึงแถวนี้ ผู้มีสถานะอาชญากรสองคนนี้ถึงกล้าออกมาฆ่าคนอย่างโจ่งแจ้ง