ลู่เฉินตกตะลึง ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าการแสดงรายการดรอปของมอนสเตอร์เป็นข้อมูลปกติเหมือนเลเวลกับพลังชีวิต ตอนนี้ถึงได้เข้าใจว่าที่มองเห็นได้ อาจเป็นเพราะพรสวรรค์ระดับ F ของตัวเอง เนตรหยั่งรู้!
ที่แท้พรสวรรค์ของเขาก็มองเห็นได้ว่ามอนสเตอร์จะดรอปอะไร!
ถ้าอย่างนั้นพรสวรรค์นี้...
ระดับต่ำไป!
ระดับ F ต่ำไปแน่นอน!
ลู่เฉินไม่รู้ว่าระบบแบ่งระดับกันอย่างไร บางทีอาจเป็นเพราะเนตรหยั่งรู้เพิ่มค่าสถานะให้โดยตรงไม่ได้ ระบบถึงประเมินว่ามันมีระดับต่ำ แต่พรสวรรค์นี้ไม่ได้ไร้ประโยชน์ ตรงกันข้าม มันมีประโยชน์กับลู่เฉินมาก!
ลู่เฉินสามารถหามอนสเตอร์ที่มีของดรอปดีที่สุดจากฝูงมอนสเตอร์ได้!
เขาข่มความยินดีไว้แล้วตัดสินใจหากระต่ายอีกตัวมาทดลอง ถ้าเป็นอย่างที่คิดจริง ๆ พรสวรรค์นี้ก็มีประโยชน์สุด ๆ!
นอกเมืองมีมอนสเตอร์ระดับต่ำอยู่มากมาย เดินไปได้ไม่กี่ก้าว กระต่ายป่ากลายพันธุ์อีกตัวก็ปรากฏตรงหน้าลู่เฉิน
“กระต่ายป่ากลายพันธุ์ พลังชีวิต 100 เลเวล 1”
“ของดรอป: ไม่มี”
“ไม่ดรอปอะไรเลย เปลี่ยนตัวดีกว่า”
ลู่เฉินส่ายหน้าแล้วปล่อยกระต่ายตัวนี้ไป อย่างไรเสียแถวนอกเมืองก็มีมอนสเตอร์อยู่ทั่ว ไม่ต้องกลัวว่าจะหาเป้าหมายฆ่าไม่ได้
“กระต่ายป่ากลายพันธุ์ พลังชีวิต 100 เลเวล 1”
“ของดรอป: ไม่มี”
กระต่ายป่ากลายพันธุ์หลายตัวที่เจอติด ๆ กันไม่มีของดรอปเลยสักตัว ลู่เฉินอดบ่นไม่ได้ว่ามิน่าผู้ตื่นพลังถึงอยู่ยาก มอนสเตอร์เลเวล 1 ยังดรอปของน้อยขนาดนี้ แล้วพวกมอนสเตอร์ระดับสูงจะงกขนาดไหนกัน?
หลังตรวจดูกระต่ายป่ากลายพันธุ์ไปสิบกว่าตัว ในที่สุดลู่เฉินก็เจอกระต่ายที่มีของดรอป!
“กระต่ายป่ากลายพันธุ์ พลังชีวิต 100 เลเวล 1”
“ของดรอป: เหรียญทองแดง x2”
เหรียญทองแดง 2 เหรียญ!
ถึงจะมีแค่ 2 เหรียญ แต่สำหรับลู่เฉินที่ไม่มีอะไรติดตัวเลย แค่นี้ก็ดีใจมากแล้ว เขาพุ่งเข้าไปฟันโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง!
“ทำลายเกราะ!”
ลู่เฉินรีบจัดการกระต่ายป่ากลายพันธุ์จนตาย และแน่นอนว่ามันดรอปเหรียญทองแดงให้เขา 2 เหรียญ!
“มีแวว!”
ลู่เฉินเก็บเหรียญทองแดงขึ้นมาอย่างเบิกบาน นี่เป็นเงินก้อนแรกที่เขาหามาได้ แม้ 2 เหรียญจะไม่มาก แต่ก็ซื้อมันฝรั่งย่างได้ 2 หัว อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่ต้องอดตาย
“ลุยต่อ!”
พอได้ของ ลู่เฉินก็ฮึกเหิมขึ้นมาราวกับฉีดเลือดไก่ เขาถือดาบไม้ในมือไล่ตรวจดูกระต่ายที่มีอยู่ทั่วเนินเขา เลือกฆ่าแต่ตัวที่มีของดรอป
ดีที่มอนสเตอร์ระดับต่ำกว่าเลเวล 5 ล้วนโจมตีเมื่อถูกยั่วยุก่อน ถ้าพวกมันโจมตีเอง ตอนนี้ลู่เฉินคงโดนกระต่ายเป็นหมื่นตัวไล่ฆ่าไปแล้ว
“กระต่ายป่ากลายพันธุ์ พลังชีวิต 100 เลเวล 1”
“ของดรอป: ดาบเหล็กขึ้นสนิม”
หลังจากฆ่ากระต่ายป่ากลายพันธุ์ที่มีของดรอปไปหลายตัวติดกัน ลู่เฉินก็มีเหรียญทองแดงอยู่สิบกว่าเหรียญ ไม่นานนัก ของดรอปจากกระต่ายป่ากลายพันธุ์ตัวหนึ่งก็ทำให้เขาตาเป็นประกาย มันคืออาวุธ!
กระต่ายตัวนี้จะดรอปดาบเหล็ก!
ดาบเหล็กขึ้นสนิม แค่ฟังชื่อก็รู้ว่าเป็นอุปกรณ์ระดับต่ำสุดแบบไม่มีคุณสมบัติพิเศษ แต่ลู่เฉินไม่รังเกียจเลย ตอนนี้เขายังใช้ดาบไม้ที่ได้มาตั้งแต่เริ่ม ดาบเหล็กไร้คุณสมบัติเล่มนี้ย่อมโจมตีแรงกว่าดาบไม้แน่นอน!
“อาวุธ ฉันมาแล้ว!”
ลู่เฉินพุ่งเข้าไปอย่างกระตือรือร้น ต่อสู้กับกระต่ายป่ากลายพันธุ์ตัวโต ก่อนจะฟันมันล้มลงกับพื้น
ติ๊ง!
ของดรอปรอบนี้แตกต่างจากเดิมจริง ๆ ก่อนที่ศพของกระต่ายป่ากลายพันธุ์จะหายไป ลู่เฉินก็ได้ยินเสียงใสดังกังวาน
ดาบเหล็ก!
ลู่เฉินได้อุปกรณ์ชิ้นแรกแล้ว!
ไม่นานศพกระต่ายป่ากลายพันธุ์ก็หายไป เหลือเพียงดาบยาวเล่มหนึ่งวางนิ่งอยู่บนพื้นหญ้า!
“ดาบเหล็กขึ้นสนิม (ทั่วไป) พลังโจมตี 10 ต้องการเลเวล 1”
พลังโจมตีเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจากดาบไม้ พอลู่เฉินเปลี่ยนมาใช้ดาบเล่มนี้ พลังโจมตีก็เพิ่มเป็น 15 แต้มทันที!
“พรสวรรค์นี้ไม่เลวเลยนี่!”
ลู่เฉินถือดาบเหล็กขึ้นสนิมไว้ในมือแล้วกวาดตามองรอบตัวอย่างองอาจ กระต่ายป่ากลายพันธุ์แถวนี้มีเป็นพันเป็นร้อยตัว ลู่เฉินเลเวล 1 ฆ่ามอนสเตอร์ได้ช้ามาก หากไม่มีพรสวรรค์เนตรหยั่งรู้ เขาคงหาเจ้ากระต่ายป่ากลายพันธุ์ตัวนี้ในฝูงมอนสเตอร์ได้ยากยิ่ง
มอนสเตอร์ 99% ไม่มีของดรอป ถ้าหาตัวนี้ไม่เจออย่างแม่นยำ ลู่เฉินอาจฆ่ามอนสเตอร์ไปจนเลเวลอัปแล้วก็ยังไม่ได้ดาบเหล็กเล่มนี้
เพราะอย่างนั้น พรสวรรค์ที่ดูเหมือนมีระดับแค่ F นี้จึงมีประโยชน์จริงมากกว่าที่ประเมินไว้เยอะ ลู่เฉินถึงกับคิดว่าต่อให้เอาพรสวรรค์ระดับ A มาแลก เขาก็ไม่ยอม!
หัวใจสำคัญของโลกเกมคือการฆ่ามอนสเตอร์เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง แม้ลู่เฉินจะไม่มีพรสวรรค์สุดแกร่งหรือพลังโจมตีสุดโกงเหมือนคนอื่น แต่การมองเห็นของดรอปของมอนสเตอร์ก็เป็นข้อได้เปรียบอย่างมาก เขาเลือกฆ่ามอนสเตอร์ที่ต้องการได้อย่างแม่นยำ ไม่ต้องเสียเวลาอ้อมไปมา และพัฒนาตัวเองได้อย่างรวดเร็ว
“ลุยต่อ!”
ลู่เฉินเงยหน้ามองท้องฟ้า มือกำดาบเหล็กไว้แน่น จิตใจฮึกเหิมพร้อมฆ่ามอนสเตอร์ต่อ
ในโลกเกม เมื่อยามค่ำคืนมาเยือน ค่าสถานะของมอนสเตอร์ทุกตัวจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า อย่างกระต่ายป่ากลายพันธุ์ที่ลู่เฉินกำลังฆ่าอยู่ พลังชีวิตจะเพิ่มจาก 100 เป็น 200 ส่วนพลังโจมตีก็เพิ่มจาก 5 แต้มเป็น 10 แต้ม
ส่วนพลังป้องกันก็จะเพิ่มจาก 0 แต้มเป็น...
เอ่อ ก็ยัง 0 แต้มอยู่ดี
ลู่เฉินตื่นพลังค่อนข้างช้าอยู่แล้ว แถมยังเลือกฆ่ามอนสเตอร์อยู่นาน ทำให้ช้ากว่าคนทั่วไปมาก ตอนนี้ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยไปทางตะวันตกแล้ว
ที่สำคัญกว่านั้น ลู่เฉินรู้สึกหิวขึ้นมา วันนี้เขากินบะหมี่อายุยืนไปแค่ชามเดียว ถึงจะอร่อย แต่ปริมาณก็น้อยกว่ามันฝรั่งกับมันเทศที่กินตามปกติมาก
“วันนี้ต้องอัปเลเวลเป็น 2 ให้ได้”
ลู่เฉินเปิดหน้าต่างตรวจดูค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้เพื่ออัปเลเวล จากเลเวล 1 เป็นเลเวล 2 ไม่ยากนัก เพียงแต่เขาฆ่ามอนสเตอร์ได้ช้า แถมยังคอยหาแต่ตัวที่มีของดรอป กระต่ายที่ฆ่าได้จึงมีไม่มาก
กระต่ายป่ากลายพันธุ์เลเวล 1 ไม่มีทางดรอปของดีไปกว่านี้ หลังได้ดาบเหล็กขึ้นสนิมมาแล้ว ลู่เฉินก็ไม่เลือกมากอีก เขากดจับมอนสเตอร์ตัวไหนได้ก็ลงมือฆ่าตัวนั้น
พลังโจมตี 15 แต้มทำให้ลู่เฉินฆ่ามอนสเตอร์ได้เร็วขึ้น 1.5 เท่า เมื่อใช้เวลาฆ่ากระต่ายป่ากลายพันธุ์น้อยลง ความเสียหายที่ได้รับก็ลดลงด้วย ก่อนหน้านี้ฆ่ากระต่ายป่ากลายพันธุ์หนึ่งตัว เขาจะเสียพลังชีวิตไป 27 แต้ม ตอนนี้เหลือแค่ 18 แต้ม
ทีละน้อย ลู่เฉินก็เริ่มใจกล้าขึ้น ไม่ฆ่ามอนสเตอร์แค่ตัวเดียวแล้วนั่งพักฟื้นพลังชีวิตอีกต่อไป แต่จะฆ่าติดกัน 2-3 ตัวแล้วค่อยฟื้นพลังชีวิตพร้อมกัน
ด้วยวิธีนี้ ความเร็วในการฆ่ามอนสเตอร์ของลู่เฉินเพิ่มขึ้นอีกมาก ก่อนดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้า ในที่สุดเขาก็อัปเลเวลเป็น 2
“ฮ่า!”
พร้อมเสียงตะโกนกึกก้อง แสงสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งขึ้นจากร่างลู่เฉิน เลเวลของเขาเพิ่มเป็น 2 พลังชีวิตเพิ่มเป็น 200 และยังได้รับแต้มค่าสถานะอิสระเพิ่มอีก 5 แต้ม
แต้มค่าสถานะอิสระสามารถจัดสรรได้ตามใจ ไม่ว่าจะเป็นพละกำลัง ร่างกาย พลังวิญญาณ หรือความว่องไวก็เพิ่มได้ ลู่เฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้เขาฆ่ามอนสเตอร์ระดับต่ำเป็นหลัก พลังชีวิตพื้นฐาน 200 แต้มก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเพิ่มร่างกาย
ส่วนความว่องไว เพิ่มไป 5 แต้มก็คงไม่มีปัญหา แต่ลู่เฉินตัดสินใจเทแต้มทั้งหมดลงพละกำลัง
สำหรับพลังวิญญาณ ลู่เฉินไม่ได้เป็นอาชีพสายเวทและไม่มีสกิลโจมตี จึงไม่จำเป็นต้องเพิ่มเลย
ลู่เฉินจึงใส่แต้มค่าสถานะทั้ง 5 แต้มลงในพละกำลัง พลังโจมตีเพิ่มจาก 15 แต้มเป็น 20 แต้ม
“ใช้แค่ 5 กระบี่ก็ฆ่ากระต่ายป่ากลายพันธุ์ได้แล้ว!”
แต่ตอนนี้หมดเวลาฆ่ามอนสเตอร์แล้ว ช่วงหลังพระอาทิตย์ตกจนฟ้ามืดสนิทเป็นเวลาที่ผู้ตื่นพลังต้องใช้กลับเข้าเมือง
“กลับเมืองก่อนดีกว่า พละกำลังเริ่มลดแล้ว...”