แต่ก่อนออกเดินทาง ต้องตรวจดูสถานการณ์ภายในอาคารก่อน
เมื่อเวลาผ่านไป ก็มีผู้เล่นไม่น้อยในอาคาร 15 เลือกห้องพักและเข้าพักได้อย่างราบรื่นแล้ว
ข้อความในช่องแชตของอาคารก็ไหลขึ้นมาไม่หยุด
[ไอ้นักออกแบบเกมเวรคนไหนเอาของสีแดงไปวางไว้ในห้อง 1-19 กันวะ? ตอนนี้คนเป็นกลุ่มแห่กันมารุมแย่งห้องตรงข้ามห้องฉันแล้ว!]
[อะไรนะ? ของสีแดง? ทำไมห้องฉันมีแต่ของสีเทาล่ะ?!]
[ฟ้าถล่มแล้ว ฉันเข้าพักในห้องไปแล้วนะ เพิ่งมาบอกตอนนี้ว่าของในแต่ละห้องพักมีระดับไม่เหมือนกันงั้นเหรอ???]
[ของสีแดงงั้นเหรอ? แบบนี้ไม่ตีกันยับหรือไง?]
[ตีกันไปนานแล้ว! แต่ในช่วงเวลาปลอดภัย ถ้าค่าพลังชีวิตลดเหลือ 10 แต้ม ผู้เล่นจะเข้าสู่สภาวะอ่อนแรง ทำอะไรใครไม่ได้ และถูกโจมตีไม่ได้ด้วย]
[งั้นก็เป็นอมตะน่ะสิ รีบพุ่งไปห้องพักเลย!]
[พุ่งกับผีสิ! พออ่อนแรงก็จะล้มแผ่กับพื้น ขยับไม่ได้ หน้าต่างสถานะบอกว่าต้องรอ 10 นาทีถึงจะกลับมาเคลื่อนไหวได้]
[เฮ้อ! ถ้าได้เริ่มใหม่อีกครั้ง ฉันจะรีบเลือกห้อง 1-19 อาคาร 15 เป็นอย่างแรก แล้วชิงทุกอย่างที่ควรเป็นของฉันกลับคืนมา!]
[คนข้างบนดูละครสั้นกับอ่านนิยายน้อย ๆ หน่อยเถอะ]
[ถึงจะรู้ว่าหมดสิทธิ์ได้ของสีแดงแล้ว แต่ยังไงฉันก็ต้องลงไปดูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น]
[ฉันไปด้วย! แค่ได้เห็นว่าของสีแดงมีความสามารถสุดยอดอะไรบ้างก็คุ้มแล้ว!]
พอข้อความนี้ปรากฏขึ้น
ฉีเยวี่ยก็ได้ยินเสียงเปิดประตูจากห้องพักหลายห้องรอบตัว ซึ่งมีผู้เล่นเข้าพักแล้ว แม้จะมีบานประตูกั้นอยู่ก็ตาม
ชาวหลงผู้รักการมุงดูเรื่องชาวบ้านมาตั้งแต่เกิดจริง ๆ...
แต่ในเวลาแบบนี้ การลงไปพร้อมฝูงชนก็ไม่ทำให้เธอดูมีพฤติกรรมน่าสงสัย
ฉีเยวี่ยเข้าไปใกล้ประตู ฟังจนแน่ใจว่าด้านนอกไม่มีเสียงอะไรผิดปกติแล้ว
เธอเปิดประตูห้องพักแล้ววิ่งไปยังลิฟต์พอดีกับที่ลิฟต์ตัวหนึ่งเปิดออก
ฉีเยวี่ยเดินเข้าไปพร้อมกับเพื่อนบ้านจากชั้นเดียวกันอีกหลายคน
ชายร่างสูงใหญ่กำยำคนหนึ่งมองเส้นผมดำสลวยกับใบหน้าสะสวยของฉีเยวี่ย แล้วจุ๊ปาก “สาวสวยมาคนเดียว ยังกล้าเข้ามาร่วมวงแบบนี้อีกเหรอ? ใจกล้าไม่เบาเลยนะ?”
แม้น้ำเสียงของชายคนนั้นจะเจือแววหยอกล้อ แต่เมื่อเทียบกับสายตาหื่นกระหายของหนุ่มผมทรงนักเลงในกางเกงรัดรูปกับแขนสักลายที่ยืนอยู่มุมลิฟต์แล้ว ฉีเยวี่ยกลับไม่รู้สึกถึงเจตนาร้ายจากเขาอย่างชัดเจน
ฉีเยวี่ยคร้านจะถือสา จึงตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ตอนนี้ไม่ลงไปดูเรื่องสนุก แล้วจะรอให้หมดเวลาปลอดภัยก่อนค่อยออกไปหรือไง?”
ชายหนุ่มที่แต่งตัวเหมือนพนักงานออฟฟิศหัวเราะรับ “ฮ่า ๆ น้องสาวพูดถูกแล้ว! ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าของสีแดงนั่นพิเศษตรงไหน”
พูดจบเขาก็มองฉีเยวี่ย “ผมดวงไม่ดี ได้แต่ขยะไร้ประโยชน์มา น้องสาวได้ของระดับไหนเหรอ?”
ฉีเยวี่ย: ......
ตั้งแต่ปีหนึ่งมหาวิทยาลัย เธอก็มีอิสรภาพทางการเงินแล้ว เวลาว่างก็มักเดินทางไปทั่ว ได้เห็นทั้งขนบธรรมเนียมและกลอุบายสารพัด เธอไม่ใช่สาวใสซื่อไร้เดียงสาอะไรสักหน่อย...
ถามหยั่งเชิงชัด ๆ แบบนี้ แถมยังถามแค่เธอคนเดียว คิดว่าเธอโง่นักหรือไง?
แต่ในเมื่อถูกถามแล้ว
เมื่อมีคนอยู่ในลิฟต์มากขนาดนี้ หากเธอทำท่าปิดบังกลับจะยิ่งดึงดูดความสนใจ
ฉีเยวี่ยแสดงฝีมือการแสดงเต็มที่ภายในเสี้ยววินาที ทำสีหน้าเสียดายสุดขีดก่อนถอนใจ “อย่าพูดถึงเลย ฉันดวงไม่ดี ได้มาแค่ของสีเทา”
“ที่ลงไปก็เพราะอยากดูว่าของสีแดงตกอยู่ในมือใคร ต่อไปถ้าเจออันตราย เผื่อจะได้เกาะคนเก่งบ้างไง”
อาคารหนึ่งหลังมีห้องพัก 10,000 ห้อง ในจำนวนนี้กว่า 90 เปอร์เซ็นต์มีของระดับสีเทาหรือสีขาว ผู้เล่นที่ได้ของสองระดับนี้จึงมีจำนวนมากที่สุด
เมื่อฉีเยวี่ยพูดเช่นนั้น ความสนใจของทุกคนก็หันกลับไปที่เจ้าของของสีแดงและอันตรายที่ไม่รู้จักในเกมตามคาด
ช่วงที่ผู้พักอาศัยกำลังลงจากอาคาร ลิฟต์แทบต้องจอดทุกชั้นเพื่อรับผู้เล่นจากชั้นอื่นเข้ามาอีกหลายคน
โชคดีที่พอลิฟต์เต็มแล้วก็ไม่จอดรับคนตามชั้นอื่นต่อ แต่พาผู้เล่นทั้ง 50 คนลงไปยังชั้นหนึ่งโดยตรง
เหมือนที่พูดกันในช่องแชตไม่มีผิด
เพราะของสีแดงที่พบได้ยากยิ่งถูกเปิดเผย ชั้นหนึ่งทั้งชั้นจึงถูกผู้เล่นจำนวนมากล้อมไว้ บรรยากาศคึกคักยิ่งกว่าตอนแย่งซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ตเสียอีก
ฉีเยวี่ยเหลือบดูเวลาปลอดภัยที่ยังเหลือเกือบ 80 นาที แต่ไม่ได้เสียเวลาวิ่งเข้าไปมุงดู กลับอาศัยจังหวะชุลมุนลอบออกจากประตูทางเข้าอาคาร
ตอนนี้เป็นเวลาดึกสงัด แม้รอบอาคารจะมีทั้งไฟถนนและไฟส่องพื้นคอยให้แสงสว่าง
แต่พื้นที่ห่างจากตัวอาคารหลักของอาคาร 15 ออกไปเกิน 1 เมตร ถูกหมอกหนาปกคลุมจนมองไม่เห็นว่ามีสิ่งปลูกสร้างหรืออาคารอะไรอยู่ไกลออกไป
ส่วนแผนที่ในหน้าต่างเกมก็ใช้หมอกบดบังพื้นที่นอกอาคารเช่นกัน
ตามหลักแล้ว เมื่อข้อมูลที่ซ่อนอยู่ของอาคารระบุประเภทสิ่งปลูกสร้างใกล้เคียงไว้อย่างชัดเจน ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าออกไปสำรวจได้
ลองดูไหม?
ฉีเยวี่ยเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงค่อย ๆ ยื่นเท้าข้างหนึ่งเข้าไปในบริเวณที่หมอกปกคลุม
บริเวณที่เท้าของเธอยื่นออกไป หมอกพลันแยกตัวราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นปัดออก แผนที่ก็เผยพื้นที่ส่วนนั้นให้เห็นพร้อมกัน
ที่ทำให้ฉีเยวี่ยประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ มีข้อความเตือนใหม่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
【คำใบ้ที่ซ่อนอยู่: ความเข้มข้นของมลพิษในพื้นที่นี้ 0.5% ทุกครั้งที่สำรวจพื้นที่นี้เป็นเวลา 10 นาที จะใช้ค่าความสุขุม 1 แต้ม】
ก่อนหน้านี้ฉีเยวี่ยยังสงสัยอยู่เลยว่าค่าความสุขุมในข้อมูลส่วนตัวมีไว้ทำอะไร
ที่แท้เอาไว้ใช้สำรวจเขตมลพิษนี่เอง?
การสำรวจพื้นที่ที่มีค่ามลพิษเพียง 0.5% นี้ใช้ค่าความสุขุม 1 แต้มทุก 10 นาที
ถ้าเข้าไปในพื้นที่ที่มีค่ามลพิษสูงกว่านี้ ค่าความสุขุมคงลดลงมากกว่านี้สินะ?
หากแหล่งวัตถุดิบสำหรับอัปเกรดต่าง ๆ ต้องพึ่งการสำรวจพื้นที่นอกอาคารเป็นหลักจริง ๆ เธอก็คงต้องพิจารณาเพิ่มขีดจำกัดค่าความสุขุมก่อน
เมื่อเข้าใจเรื่องนี้แล้ว ฉีเยวี่ยก็ไม่ลังเลอีก เธอใช้ตัวอาคาร 15 เป็นศูนย์กลาง แล้วเริ่มเดินสำรวจวนไปตามบริเวณที่มีแสงไฟส่องสว่าง
พื้นที่สีเขียวของชุมชนแห่งนี้จัดไว้ค่อนข้างดี แต่เพราะไม่มีใครดูแลมานาน วัชพืชในแนวต้นไม้และพุ่มไม้กว้างใหญ่รอบอาคาร 15 จึงสูงเลยน่องขึ้นมา พื้นยังมีเถาวัลย์ขนาดเล็กใหญ่ต่างกันพันแข้งอยู่เป็นระยะ
ตอนที่ฉีเยวี่ยเหยียบเถาวัลย์สีเขียวอ่อนนุ่มเส้นหนึ่ง ซึ่งหนาเท่าท่อน้ำ เธอเกือบคิดว่าตัวเองเหยียบงูเข้าแล้ว
แต่โชคดีที่ระหว่างสำรวจลึกเข้าไป ใต้บริเวณที่มีต้นไม้ขึ้นหนาแน่น ฉีเยวี่ยแหวกพงหญ้าตรวจดู แล้วพบกิ่งไม้หนา ๆ หลายกิ่งกระจัดกระจายอยู่จริง ๆ!
ฉีเยวี่ยดีใจ รีบหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาถือไว้ในมือ
【เก็บไม้ x1 ค่าความสุขุม -0.5】
ฉีเยวี่ย: ......
เอาเถอะ วัตถุดิบในเขตมลพิษย่อมปนเปื้อน เก็บแล้วค่าความสุขุมลดลงก็สมเหตุสมผล
แต่ค่าความสุขุมของเธอมีแค่ 30 แต้มเอง เอามาใช้ในเขตมลพิษแบบนี้จะไม่หมดเร็วเกินไปหรือไง!
ฉีเยวี่ยบ่นในใจเงียบ ๆ พลางเก็บไม้รอบตัวอีกหลายชิ้นใส่กระเป๋าเป้
จากนั้นเธอก็สำรวจไปตามทางพลางเก็บไม้ไปด้วย ไม่นานก็รวบรวมไม้ได้ครบ 36 ท่อน ส่วนค่าความสุขุมก็ลดเหลือ 10 แต้มระหว่างการสำรวจ
ไม่รู้ว่าหากค่าความสุขุมลดต่ำเกินไปจะเกิดผลข้างเคียงอะไรที่ไม่รู้จักหรือเปล่า
ฉีเยวี่ยเหลือบมองแผนที่ที่ยังสำรวจไปได้ไม่ไกลนัก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจว่าเพื่อความปลอดภัยจะไม่เก็บไม้อีกแล้ว เร่งสำรวจแผนที่บริเวณรอบ ๆ แล้วรีบกลับทันที
แต่ใครจะคิดว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอกลับเห็นพุ่มไม้เตี้ยต้นหนึ่งอยู่ในพงหญ้าด้านหน้า มีผลรูปร่างเหมือนปลาตัวเล็กสีแดงงอกอยู่
【คำใบ้ที่ซ่อนอยู่: ต้นผลปลาสีแดง ขุดต้นไม้จะหักค่าความสุขุม 100 แต้ม เก็บผลทีละลูก แต่ละลูกจะหักค่าความสุขุม 2 แต้ม】
ผลไม้มหัศจรรย์แบบไหนกัน ถึงเก็บผลเล็กแค่นี้แล้วยังต้องหักค่าความสุขุมตั้ง 2 แต้ม?
ฉีเยวี่ยทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว เดินเข้าไปเล็งผลลูกหนึ่งแล้วเด็ดมันออกมาในคราวเดียว