สาวใช้ตัวน้อยถูกด่าจนหน้าซีดเผือด ก้มหน้าพึมพำ ไม่กล้าส่งเสียงอีก
……
“พระชายาองค์รัชทายาทเพคะ ฮองเฮาทรงเรียกพระองค์อยู่ด้านหน้า ตรัสถามว่าจะเสด็จไปเมื่อใด ทุกคนอยู่ริมทะเลสาบด้านหลัง กำลังปล่อยโคมดอกไม้กันเพคะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น พระชายาองค์รัชทายาทก็เงยหน้าขึ้น วางถ้วยชา เช็ดปาก แล้วยิ้มพลางลุกขึ้น
“ไปเดี๋ยวนี้ ข้าเพิ่งกินอะไรไปเล็กน้อย แต่กลับกินมากเกินไป อาจเป็นเพราะตั้งครรภ์แล้วเจริญอาหารก็ได้ ฝากทูลเสด็จแม่ให้รอสักครู่”
สาวใช้ผู้นั้นไม่ได้คิดอะไรมาก ยิ้มรับคำแล้วจากไป
ทว่าทันทีที่คนลับตา สีหน้าของพระชายาองค์รัชทายาทก็พลันมืดครึ้ม นางยกมือส่งสัญญาณให้ชิวเยวี่ย
ชิวเยวี่ยหน้าซีดอยู่บ้าง ทว่ายังคงยื่นของที่เตรียมไว้ล่วงหน้าให้พระชายาองค์รัชทายาท
รอยยิ้มเย็นเยียบวูบผ่านใบหน้าทันที พระชายาองค์รัชทายาทหรี่ตาลง “ไปกันเถิด อย่าให้ทุกคนต้องรอนาน” นางเอ่ยพลางจัดชายกระโปรงอย่างสง่างาม
แต่ยังไม่ทันได้เดินไปสองก้าว ขันทีน้อยคนหนึ่งก็เร่งรุดเข้ามาจากด้านนอก แล้วกระซิบรายงานบางอย่าง
พระชายาองค์รัชทายาทขมวดคิ้ว “ท้องของสกุลฉู่ไม่สบายหรือ?” สีหน้าพลันไม่สบอารมณ์ “เหตุใดนางจึงมีเรื่องมากมายเช่นนี้”
ชิวเยวี่ยสะดุ้ง “พระชายา เช่นนั้นพวกเรา…”
พระชายาองค์รัชทายาทนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไปมองเวลาและท้องฟ้าด้านนอก “ไปที่นั่นก่อนแล้วค่อยว่ากัน อย่าเสียเวลานานนัก”
……
“พระชายา เสร็จหรือยังเพคะ นี่ก็ผ่านไปนานเท่าใดแล้ว ยังทรงถ่ายทุกข์ไม่เสร็จอีกหรือ?”
ด้านนอกห้องส้วม
ภายในเรือนข้างของสวนหลัง มีขันทีและแม่นมหลายคนสีหน้าเขียวคล้ำ เคาะประตูพลางร้องเรียก