ท้ายที่สุดทั้งสองก็จุมพิตกันจนได้
ทว่าหลังจากพระชายาองค์รัชทายาทประสบเหตุครั้งก่อน ทั้งคู่ก็ห่างเหินกันมานานเหลือเกิน
เซียวเสวียนจิ่งจึงอดไม่ได้ที่จะมีท่าทีเก้กังอยู่บ้าง เขาประคองคางนางไว้ ทั้งยังกอดนางเอาไว้ด้วย เกรงว่านางจะไถลตกลงไป
ส่วนฉู่เสียนเพิ่งกินผลส้มและผลไม้อื่น ๆ ไปไม่น้อย
ในปากจึงหวานนุ่มละมุน
ยามแนบชิดเข้ามา ก็คล้ายลูกกวาดนุ่ม ๆ
ดังนั้นหลังจากจุมพิตกันอยู่ครู่ใหญ่ เซียวเสวียนจิ่งก็เริ่มหอบหายใจเช่นกัน เขาจำต้องบีบแก้มนางเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า “วันนี้เจ้ากลับเป็นฝ่ายรุกยิ่งนัก”
ฉู่เสียนลอบคิดในใจว่าวันไหนนางไม่เป็นฝ่ายรุกกันเล่า ในเมื่อไม่ได้ใกล้ชิดกันมานาน นางเองก็ปรารถนาความหวานชื่นเช่นกัน...
นางแหวกสาบเสื้อของเขาออก แล้วกัดเขาอีกคำ