“ฐานะของเจ้า...”
ยามนี้ฉู่เสียนเองก็มีชีวิตในวังไม่สู้ดีนัก
เขาไม่อยากให้นางเข้าไปพัวพันกับเรื่องเหล่านี้เพราะสกุลเสิ่น
ไท่จื่อเฟยผู้นั้นเข้าหาได้ยากยิ่ง
ฉู่เสียนจึงพยักหน้า “รู้แล้ว”
เซียวเสวียนจิ่งกุมมือนางขึ้นมาแนบริมฝีปากจุมพิตอีกครา ก่อนจะยอมให้นางจากไป
……
ทว่าไม่นานนัก หลังฉู่เสียนกลับจากตำหนักขององค์รัชทายาทมายังตำหนักจิ่นเซียง ครั้นยามค่ำ นางก็ได้ยินข่าวว่าองค์รัชทายาทเสด็จไปยังเรือนของไท่จื่อเฟย
“เป็นเรื่องปกติ คาดว่าตลอดเดือนกว่าก่อนเสด็จออกจากวัง องค์รัชทายาทคงเสด็จไปเรือนหลักบ่อยครั้ง” ฉู่เสียนกล่าว
อย่างไรเสีย ในสายพระเนตรองค์รัชทายาทยามนี้ ไท่จื่อเฟยเพิ่งสูญเสียบุตรไป ย่อมต้องทรงอยู่เป็นเพื่อนนางให้มาก
ทว่าเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จู่ ๆ ก็มีข่าวแพร่ออกมาจากด้านนอกว่า ฮองเฮามีรับสั่งลดขั้นของเสิ่นเหลียงเยวี่ยนให้เป็นเฉิงฮุย