เซียวเสวียนจิ่งขมวดคิ้ว จนกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่ง ถูกนางดึงแขนเขย่าไปมาเสียจนทนไม่ไหว จึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “แม่นางฉู่ อย่าก่อเรื่องอีก รีบกลับไปนอนบนเตียงเสีย”
ฉู่เสียนแลบลิ้น
นางหันหลังไปโบกมือทักทายบ่าวรับใช้สองสามคนด้านหลัง ก่อนจะหันกลับแล้ววิ่งเท้าเปล่าตึงตังไป
ทว่าวิ่งไปได้ครึ่งทาง กลับถูกองค์รัชทายาทคว้าตัวไว้แน่น
“องค์รัชทายาท?” นางเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
เซียวเสวียนจิ่งขมวดคิ้ว สั่งให้บ่าวรับใช้ไปหยิบรองเท้ามาคู่หนึ่ง “สวมเสีย พื้นเย็น อย่าให้หนาวเข้า” เขาเพิ่งเห็นว่านางออกมาโดยไม่สวมรองเท้า
ฉู่เสียนยิ้ม “เพคะ” พลางขยับเข้าไปใกล้ แล้วจู่ ๆ ก็จุ๊บแก้มเขาเสียงดัง
องค์รัชทายาทชะงักไปอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงหรี่ตามองนางแวบหนึ่ง
……
หากกล่าวถึงการฟื้นฟูร่างกายหลังคลอด
กลเม็ดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหญิงมีครรภ์
เซียวเสวียนจิ่งเพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก
ไม่นานหลังจากนั้น เขาเห็นฉู่เสียนกลับเข้าไปในห้องด้านใน แล้วสั่งให้บ่าวรับใช้พันสิ่งใดสักอย่างรอบเอว ต่อมาห้องเครื่องส่งน้ำหวานมาให้สองถ้วย ทว่าฉู่เสียนกลับบอกว่าวันนี้กินไม่ได้ นางต้องลดพุง
“พรุ่งนี้ค่อยกิน” นางเลียริมฝีปากด้วย
เซียวเสวียนจิ่งจึงเหลือบมองเอวกับหน้าท้องของนาง
ฉู่เสียนก้มลงมอง แล้วลูบท้องน้อยที่ยังนูนอยู่เล็กน้อย
“ลดไม่ง่ายหรอก ท้องนี้ต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองเดือนกว่าจะยุบลงหมด” หลังตั้งครรภ์ก็เป็นเช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้น ยุคโบราณกับยุคปัจจุบันย่อมแตกต่างกัน
ไม่มีทางหาผู้เชี่ยวชาญมาช่วยฟื้นฟูร่างกายหลังคลอดได้