ไม่รู้ว่าเป็นเพราะล้างถ้วยชามไม่สะอาดหรืออย่างไร
ชุนเซียงโกรธจนแทบคลั่ง “พวกสารเลวนี่ ต้องเป็นพ่อครัวจางจงใจแน่”
พ่อครัวจางผูกใจเจ็บเจ้านายของพวกนางมาโดยตลอด
เฉินลิ่วก้มหน้า ไม่กล้าส่งเสียง
ฉู่เสียนกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างสงบนิ่งให้พวกเขาตักข้าว “กินก่อน เหลือไว้เฉพาะส่วนที่สะอาดก็พอ”
……
“ทางเจาซวิ่นฉู่ส่งเงินมาให้พวกเราเพิ่มกับข้าวหรือไม่?”
ยามบ่าย พ่อครัวจางแห่งห้องเครื่องหลังตำหนักบูรพาเพิ่งลุกขึ้นมาก็เอ่ยถาม
บ่าวน้อยรีบวิ่งเข้ามา “ยังขอรับ”
พ่อครัวจางพลันหัวเราะเย็นชา “คอยดูเถิดว่านางจะทนได้สักกี่วัน” แล้วกำชับต่อ “จำไว้ว่าอาหารของตำหนักจิ่นเซียง ให้ส่งแต่ของเหลือเป็นอย่างสุดท้ายของทุกวัน”
“ตราบใดที่ฉู่ซื่อไม่ควักเงินส่งมา ก็อย่าให้ของดีแก่นาง”
เขาจะรีดเลือดฉู่ซื่อผู้นี้ให้ได้
จะได้รู้จักเจียมตัวเสียบ้าง
ขันทีหัวเราะคิกคัก “ขอรับ ท่านวางใจได้”
……
ใกล้ปลายเดือนเจ็ด องค์หญิงรองกับราชบุตรเขยเข้าเฝ้าไทเฮาในวัง เพราะวันคล้ายวันประสูติของไทเฮาใกล้เข้ามาแล้ว
หลังจากองค์หญิงรองกับราชบุตรเขยไปเยี่ยมไทเฮาแล้ว ทั้งสองก็แวะไปถวายพระพรฮองเฮาที่ตำหนักอีกครา
องค์รัชทายาทจึงมาพร้อมกับไท่จื่อเฟยด้วย
องค์หญิงรองเห็นไท่จื่อเฟยก็รีบคำนับพร้อมรอยยิ้ม
“โธ่ พี่สะใภ้ตั้งครรภ์แล้ว ขอแสดงความยินดีด้วย ช่วงก่อนข้าไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง จึงไม่ได้มาแสดงความยินดีด้วยตนเอง ช่างเสียมารยาทนัก”
เมื่อไท่จื่อเฟยเอ่ยถึงลูกในครรภ์ ก็พลันยิ้มออกมา “เรื่องมิได้ร้ายแรงอย่างที่เจ้าพูดหรอก ส่งคนมามอบของขวัญ น้ำใจก็มาถึงแล้ว ข้าก็ดีใจมากแล้ว”