เสิ่นเหลียงเยวี่ยนพลันมีประกายมืดวาบผ่านดวงตา ทว่าพอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง กลับมีน้ำตาคลอประหนึ่งดอกสาลี่ต้องฝน
「หม่อมฉันเข้าใจแล้ว เช่นนั้นพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ พระองค์ต้องเสด็จมานะเพคะ」นางเอ่ยพลางเอนกายเข้าหา ยื่นมือโอบพระองค์เบา ๆ
「องค์ชายย่อมทรงทราบดี หลายปีก่อนหม่อมฉันเติบโตมาพร้อมพระองค์ สายสัมพันธ์ตลอดหลายปีนั้น หม่อมฉันเฝ้าฝันมาตลอดว่าจะได้แต่งกับพระองค์เป็นชายาองค์ชาย ทว่าภายหลังกลับถูกไท่จื่อเฟยเหนียงเหนียงกับฮองเฮาเหนียงเหนียงทำลายเสีย หากพระองค์ยังไม่โปรดหม่อมฉันอีก หม่อมฉันก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำเช่นไรแล้วเพคะ...」
เซียวเสวียนจิ่งชะงัก มือที่กำลังลูบแผ่นหลังนางหยุดลงฉับพลัน ก่อนก้มมอง ดวงเนตรดำสนิททอดมองนาง
「พูดเหลวไหลอันใด ข้าจะไม่โปรดเจ้าได้อย่างไร เจ้าเติบโตมาพร้อมข้า ข้าย่อมไม่ทำร้ายเจ้าเป็นแน่」ตรัสแล้วก็จับมือนางไว้
「เอาละ วันนี้กลับไปพักผ่อนแต่หัวค่ำ อย่าคิดฟุ้งซ่าน พรุ่งนี้ข้าจะไปหาเจ้าแน่นอน」ตรัสจบก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้สกุลเสิ่นอีกครั้ง
เสิ่นเหลียงเยวี่ยนจึงคลี่ยิ้มทั้งน้ำตา พยักหน้าพลางคำนับ「เช่นนั้นตกลงตามนี้นะเพคะ」จากนั้นก็หมุนกายจากไป
หลี่ไห่มองภาพนี้อยู่ห่าง ๆ ในใจอดจุ๊ปากไม่ได้
เขาลอบคิดว่าเสิ่นเหลียงเยวี่ยนเหนียงเหนียงผู้นี้แทบไม่เคยมีท่าทีร้อนรนเช่นนี้ หลายปีก่อนก็มีเพียงคราวที่องค์ชายรัชทายาทถูกฮองเฮารับไปเลี้ยง แล้วจู่ ๆ นางก็หมดโอกาสเป็นชายาองค์ชาย จึงเคยก่อเรื่องขึ้นครั้งหนึ่ง
วันนี้ช่างน่าประหลาดนัก
……