ทว่าในเวลาเดียวกัน
หลังจากฉู่เสียนสังเกตความเคลื่อนไหวในเรือนของไท่จื่อเฟยอยู่สองวัน นางก็เรียกบ่าวรับใช้หลายคนมาที่ห้องของตนทันที ก่อนกำชับอย่างเคร่งครัด
「ตั้งแต่วันพรุ่งเป็นต้นไป พวกเจ้าห้ามผู้ใดลอบไปติดต่อกับคนในเรือนของไท่จื่อเฟย」
บ่าวรับใช้หลายคนต่างชะงักงัน 「เพราะเหตุใด」
ฉู่เสียนเอ่ยว่า 「พวกเจ้าลืมเรื่องที่ข้าให้เฉินลิ่ววางยาไท่จื่อเฟยไปแล้วหรือ」
ชุนหยาและชุนเซียงพลันสะดุ้ง ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ 「เหนียงเหนียง หรือว่าที่ช่วงหลายวันนี้ไท่จื่อเฟยไม่สบายขึ้นมากะทันหัน เป็นเพราะ…」
ฉู่เสียนแค่นหัวเราะ 「นางคงรู้แล้วว่าตนเองไม่ได้ตั้งครรภ์」
หม่าเฉียนกับเซี่ยเหลียนสูดลมหายใจเฮือก
「จะเป็นไปได้หรือไม่ว่า…เหนียงเหนียง เรื่องนี้ถูกสืบสาวมาถึงพวกเราแล้ว…」
ฉู่เสียนส่ายหน้า 「คงไม่ถึงขั้นนั้น เรื่องผ่านมาตั้งหลายเดือนแล้ว ตอนนั้นไท่จื่อเฟยก็ไม่ได้สืบลึกถึงเรื่องที่ข้าลงมือทำ ยามนี้ต่อให้นางสืบอย่างไรก็สืบไม่พบ」
สมัยโบราณต่างจากยุคปัจจุบัน ย่อมไม่มีสิ่งที่เรียกว่ากล้องวงจรปิด
อีกทั้งนางก็วางยาไปเพียงสองครั้ง
และยาที่ใช้ก็ไม่ใช่ยาพิษ
「ยิ่งไปกว่านั้น ไท่จื่อเฟยไม่ใช่คนใจดีถึงเพียงนั้น นางรู้ว่าตนเองไม่ได้ตั้งครรภ์ แต่กลับปิดบังไท่จื่อเอาไว้ ข้าสงสัยว่านางคงมีแผนการอื่น」ฉู่เสียนครุ่นคิด ก่อนหรี่ตาลงอีกครั้ง
บ่าวรับใช้หลายคนชะงักงัน
……
เทศกาลไหว้พระจันทร์ใกล้เข้ามาแล้ว
วันที่สิบห้าเดือนแปดนับเป็นเทศกาลสำคัญ
ไท่จื่อเฟยจู่ ๆ ก็ไม่สบาย จึงพักรักษาตัวอยู่สามวัน