ฉู่เสียนเห็นเช่นนั้นก็รู้ทันทีว่าองค์รัชทายาทคิดอย่างไร เจ้านี่คงกำลังลำพองใจอยู่เป็นแน่ เพียงแต่เป็นพวกปากไม่ตรงกับใจ
ทำเป็นวางท่าไปเถิด
นางลอบหัวเราะในใจ ก่อนกล่าวว่า “น่าเสียดายที่ภาพนี้เพิ่งส่งมาถึง หากสิ้นเดือนออกจากวังไปแล้วก็คงไม่ได้เห็น หม่อมฉันยังชื่นชมได้ไม่กี่วันเองเพคะ”
แต่จะว่าไป องค์รัชทายาทก็วาดนางออกมาได้งดงามยิ่งนัก
เซียวเสวียนจิ่งมองภาพนั้นอย่างเรียบเฉย “หากมีเวลาก็วาดได้ เมื่อออกจากวังไปแล้วก็ใช่ว่าจะวาดอีกไม่ได้”
ฉู่เสียนชะงักไป ก่อนเอียงศีรษะพลางยิ้มขึ้นมา “องค์รัชทายาทหมายความว่าจะวาดภาพใหม่ให้หม่อมฉันอีกหรือเพคะ” นางกระโจนเข้าไปกอดเขา “พระองค์ว่างถึงเพียงนั้นเชียวหรือเพคะ ไปเจียงหนานมิใช่ต้องทรงงานมากหรือ”