วันรุ่งขึ้นหลังราชโองการประกาศออกไป ตำหนักบรรทมของฮองเฮาก็ไม่สงบสุข แต่นางกลับโบกมืออย่างรำคาญใจ “อย่าไปสนใจนาง ปล่อยให้นางก่อเรื่องไป คิดว่าตนเองเป็นใครกัน ราชโองการแต่งตั้งประกาศออกไปแล้ว ข้าไม่มีทางเปลี่ยนแปลง จะโทษก็โทษที่นางให้กำเนิดบุตรไม่ได้”
ไท่จื่อเฟยถูกขวางกลับไปตั้งแต่หน้าตำหนักบรรทมของฮองเฮาอย่างรวดเร็ว
นางโกรธจนกลับไปแล้วกินมื้อกลางวันไม่ลง “ร้อนใจถึงเพียงนี้ วันที่ 8 ก็จะเข้าวังแล้ว ซูรั่วเสวี่ยช่างไร้ยางอายยิ่งนัก”
อนุของซูรั่วเสวี่ยแห่งสกุลซูเป็นที่โปรดปรานอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าต้องประจบเอาใจนายท่านซูอยู่นานเพียงใด ถึงได้โน้มน้าวฮองเฮาให้ช่วยชิงโอกาสเข้าตำหนักบูรพามาได้
อย่างไรเสีย บุตรสาวอนุจะได้แต่งเป็นภรรยาเอกของตระกูลขุนนางใหญ่ในเมืองหลวงนั้นยากอยู่บ้าง ต่อให้เป็นสกุลซู ก็ยังมักให้บุตรสายตรงแต่งเชื่อมสัมพันธ์กัน ส่วนบุตรอนุโดยทั่วไปก็แต่งเข้าตระกูลใหญ่เป็นอนุ หรือเป็นภรรยาเอกแทนภรรยาเดิมที่ล่วงลับ