เซียวเสวียนจิ่ง “……”
ฉู่เสียนเกาะไหล่เขาแล้วขยับเข้ามาใกล้ ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอนกายพิงเขา “ไม่รู้ว่าข้างนอกวังเป็นอย่างไรบ้าง”
ดวงตาหงส์ของเซียวเสวียนจิ่งหลุบลงเล็กน้อย ปลายนิ้วยาวเรียวหยิกติ่งหูอวบอิ่มขาวผ่องของนางเบา ๆ ซ้ำอีกครั้ง “วางใจเถิด ถึงตอนนั้นจะมีบ่าวติดตามไปมากมาย ย่อมไม่เกิดเรื่องขึ้น”
ฉู่เสียนรู้สึกคันยุบยิบจนชาที่ใบหู นางส่งเสียงฮึดฮัดอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย เหลือบมององค์รัชทายาทแวบหนึ่ง ก่อนจะคว้าปลายนิ้วเขาไว้แล้วก้มลงกัดคำหนึ่ง
……
เช้าวันรุ่งขึ้น ยามองค์รัชทายาทออกจากตำหนักจิ่นเซียง ฟ้ายังไม่สว่าง เพราะมีขุนนางผู้หนึ่งมาหาเขาที่ห้องทรงอักษรเรือนหน้า ด้วยมีธุระด่วน
เขาจึงต้องไปก่อนกำหนด
ทว่าเมื่อลุกจากเตียง เซียวเสวียนจิ่งเห็นสตรีบนเตียงหลับสนิท จึงยกยิ้มมุมปากแล้วหยิกแก้มนางอีกครั้ง นาน ๆ ทีเขาจะเผยรอยยิ้มออกมา