ฉู่เสียนเท้าคาง ยิ้มตาหยี “อร่อยหรือไม่เพคะ องค์รัชทายาท” พลางหยิบขนมปังไส้ครีมนมขึ้นมากินเองอีกชิ้น
ของสิ่งนี้นางกินเป็นประจำในยุคปัจจุบัน แต่ในยุคโบราณไม่มี นางเคยชอบกินจึงศึกษาไว้ก่อนหน้านี้ว่าทำอย่างไร ครั้นช่วงนี้เกิดอยากกินขึ้นมา จึงยังจำวิธีทำได้ นางเขียนขั้นตอนออกมาแล้วให้เฉินลิ่วทำตาม
แม้รสชาติจะยังด้อยกว่าขนมปังจากร้านในยุคปัจจุบันอยู่บ้าง แต่ก็นับว่าไม่เลว มีส่วนคล้ายอยู่เจ็ดถึงแปดส่วน
ไส้หอมกลิ่นนม โรยมะพร้าวขูด ขนมปังนุ่มหอมแทบไม่ต้องเคี้ยว ก็ละลายในปาก
หวานแต่ไม่เลี่ยน
เซียวเสวียนจิ่งกินขนมปังไส้ครีมนมที่ฉู่เสียนยัดใส่มือจนหมด แล้วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง กระทั่งเด็กน้อยในอ้อมแขนครางงึมงำ เขาจึงเพิ่งรู้ว่าครู่ก่อนมือเผลอไปโดนตาของเด็กเข้า
สีหน้าเขาพลันเปลี่ยน รีบอุ้มทารกตั้งขึ้นแล้วตบหลังเบา ๆ หลายครั้งเพื่อปลอบ “เป็นอะไรหรือไม่”
ฉู่เสียนยกมุมปาก เคี้ยวขนมปังไส้ครีมนมในปาก “องค์รัชทายาทยังจะเสวยอีกหรือไม่เพคะ หม่อมฉันให้ห้องเครื่องทำไว้ตั้งมากมาย”
มือที่เซียวเสวียนจิ่งกำลังลูบหลังเด็กชะงักไป แต่ไม่นานเขาก็เหลือบมองนาง ก่อนจะเงียบงัน
ฉู่เสียนยิ้มตาหยี ยื่นมือยกจานส่งให้ “องค์รัชทายาทอย่าทรงคิดว่าหม่อมฉันหน้าหนาเลยเพคะ ของสิ่งนี้หม่อมฉันให้ห้องเครื่องลองผิดลองถูกอยู่นานกว่าจะทำออกมาได้ หากพระองค์โปรดของหวาน ย่อมต้องทรงเห็นว่าอร่อย” นางเอ่ยต่อ “แต่กินสิ่งนี้แล้วอิ่มท้องมาก อีกประเดี๋ยวอาจไม่อยากเสวยอาหารมื้อหลักก็ได้”