กล่าวได้เพียงว่าความสุขสบายทำให้คนเกียจคร้าน
ฉู่เสียนลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองไปรอบหนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแตงโมกิน
เซียวเสวียนจิ่งตบมือนาง
ฉู่เสียนสะดุ้งเฮือก «ทำอะไรเพคะ?»
เซียวเสวียนจิ่งเอ่ยเสียงเนิบ «เมื่อครู่ยังบอกว่าอิ่มจนแน่นมิใช่หรือ?»
ฉู่เสียนเบ้ปาก «นั่นมันเมื่อครู่เพคะ บัดนี้หายแน่นแล้ว» นางกะพริบตาปริบ ๆ «อีกอย่าง กินผลไม้หลังอาหารเป็นเรื่องปกติออกเพคะ»
เซียวเสวียนจิ่งมีสีหน้าพูดไม่ออก
ทว่าท้ายที่สุด ฉู่เสียนก็ได้กินแตงโมสมใจ
มิใช่เพราะเหตุอื่น
ตอนแรกองค์รัชทายาทไม่ยอมให้นางแตะต้อง ทั้งยังสั่งให้หลี่ไห่เก็บอาหารทั้งหมดออกไป ฉู่เสียนจึงได้แต่มองตาแป๋ว ดวงตาเบิกกว้าง จ้องเขาอย่างน่าสงสาร
ดวงตาดำขลับเป็นประกายชุ่มฉ่ำ มองมาอย่างไร้เดียงสาประหนึ่งลูกกวางน้อย
เซียวเสวียนจิ่ง…
«องค์รัชทายาทก็เสวยด้วยสิเพคะ» ฉู่เสียนเห็นเขานั่งหน้านิ่งอยู่ตรงนั้น จึงยิ้มพลางยัดแตงโมใส่มือเขา