เซียวเสวียนจิ่งเหลือบมองนางอย่างเอือมระอา
ฉู่เสียนยื่นมือไปแตะริมฝีปากเขาเบา ๆ «องค์รัชทายาท พระองค์เจ็บหรือไม่»
คนที่กินเผ็ดไม่เป็น พอกินเผ็ดจัดเข้าไป คงรู้สึกไม่ต่างจากถูกลงโทษ
เซียวเสวียนจิ่งกลับไม่ตอบ เพียงขมวดคิ้วแล้วดึงมือนางออก «อย่าแตะแล้ว» แต่ท้ายที่สุดก็กลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
ทั้งสองสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเงียบไปหลายอึดใจ
จากนั้นฉู่เสียนก็หัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม
องค์รัชทายาทจึงบีบแก้มนาง พลางแค่นเสียง «บังอาจ»
ฉู่เสียนหาได้ใส่ใจไม่ «องค์รัชทายาท หลังจากพวกเราไปเจียงหนานแล้วจะพักที่ใด มีเรื่องใดที่ต้องระวังบ้างหรือไม่»
เซียวเสวียนจิ่งจึงจับมือนางอีกครั้ง กอบไว้ในฝ่ามือแล้วบีบเบา ๆ «มีคนจัดการทุกอย่างแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวล» พูดถึงตรงนี้เขาก็ชะงักไป ก่อนขมวดคิ้วราวกับนึกบางอย่างขึ้นได้