เสิ่นเหลียงเยวี่ยนไม่ใส่ใจ “เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ระวังสักหน่อยก็พอแล้ว หลายเดือนที่ไม่ได้พบองค์รัชทายาท ข้ากลับรู้สึกทรมานยิ่งกว่า” ทว่าพอกล่าวจบ นางก็พลันกุมท้องขมวดคิ้ว
ตงเสวี่ยสีหน้าเปลี่ยน “พระสนมทรงปวดท้องอีกแล้วหรือเพคะ?” นางรีบยื่นมือไปนวดท้องให้ “ให้เรียกหมอหลวงมาตรวจอีกครั้งดีหรือไม่เพคะ”
กล่าวไปแล้ว พระสนมก็ช่างโชคร้ายนัก เมื่อวานเหตุใดจึงกินแตงโมเพิ่มไปอีกชิ้น ผลคือท้องเสียจนต้องอาเจียน
เสิ่นเหลียงเยวี่ยนขมวดคิ้ว รออยู่ครู่หนึ่งจึงผ่อนลมหายใจออก ก่อนยิ้มกล่าว “หายแล้ว ไม่มีอะไร เมื่อครู่เป็นเพียงชั่วขณะ เจ้าไปบอกห้องเครื่องให้จัดอาหารร้อน ๆ มาให้ ข้าจะได้กินให้อุ่นท้อง”
วันที่ 10 เดือนแปด
ทางตำหนักของไทเฮาก็ทยอยส่งขนมไหว้พระจันทร์มาให้เหล่าบ่าวไพร่ไม่น้อย
ฮองเฮา พระสนมซูเฟย พระสนมเหลียงเฟย พระสนมเสียนเฟย และคนอื่น ๆ ต่างก็แจกขนมไหว้พระจันทร์ให้เหล่าบ่าวไพร่เช่นกัน
ดังนั้นคราวนี้บ่าวไพร่ในแต่ละตำหนักจึงได้ลิ้มรสของอร่อยกันถ้วนหน้า
แม้แต่ละคนจะได้รับไม่มากนัก
ก็ได้เพียงสามหรือสี่ชิ้นเท่านั้น
แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
ข้อดีของเทศกาลก็อยู่ตรงนี้
ได้กินของอร่อย
ทว่าขนมไหว้พระจันทร์ทางฉู่เสียนกลับกินไม่หมด อีกทั้งนางยังกินขนมไหว้พระจันทร์รสหวานเลี่ยนในวังไม่ค่อยลง
แม้จะเป็นขนมไหว้พระจันทร์จากห้องเครื่องเล็กของไทเฮาและฮองเฮา ก็ยังหวานเลี่ยนจนเกินไป
นางไม่ชอบ
จึงประทานให้เหล่าบ่าวไพร่ทั้งหมด
แต่ชุนหยา ชุนเซียง หม่าเฉียน เซี่ยเหลียน และเสี่ยวกุ้ยจื่อกลับชอบกันยิ่งนัก ปกติพวกเขาแทบไม่ได้กินขนมหวาน