เพราะเหตุนี้ เมื่อเซียวเสวียนจิ่งเดินเข้ามาใกล้ จึงเห็นฉู่เสียนกำลังก้มตัวนั่งยองอยู่ตรงหน้าประตู ง่วนอยู่กับโคมกระต่ายดวงหนึ่ง
คาดว่าเจ้าสิ่งนี้คงเป็นของที่กองกิจการในวังส่งมา นางถือโคมจุดเทียนแล้วนั่งยองอยู่ตรงนั้น แสงไฟสะท้อนใบหน้าเล็กจนแดงระเรื่อ ดวงตาเป็นประกายพร้อมรอยยิ้ม
ฝีเท้าพลันชะงัก เซียวเสวียนจิ่งหยุดลง ยืนมองนางอยู่ตรงนั้นอย่างเหม่อลอยโดยไม่รู้ตัว
กระทั่งฉู่เสียนที่นั่งยองอยู่เบื้องหน้าถูกบ่าวแตะตัว นางจึงเงยหน้าขึ้น เห็นเขาแล้วก็เอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “องค์รัชทายาทเสด็จมาตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดไม่ให้คนมาแจ้งล่วงหน้าสักคำ”
เซียวเสวียนจิ่งจึงได้สติขึ้นมา
จากนั้นเขาหรี่ตาลง ใช้นิ้วชี้ลูบแหวนหยกที่นิ้วหัวแม่มือเป็นวง “รับประทานมื้อเย็นแล้วหรือยัง”