ค่ำคืนหนึ่งผ่านไป
ฟ้ายังไม่สว่างดี โซะสึกิก็ออกจากบ้านอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น
จะบอกว่าตื่นเช้าก็คงไม่ถูกนัก
เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนเลยสักนิด
กระบี่คู่เพลิงอัสนีวางเรียงอยู่ข้างเตียง เปลวเพลิงสีดำกับแสงสายฟ้าฉายวนอยู่ในหัวเขาตลอดทั้งคืน
แค่หลับตาลง เขาก็อดนึกถึงกระบี่ทั้งสี่กระบวนท่าที่ใช้ไปเมื่อวานไม่ได้
เท่มาก
เท่สุด ๆ
ปัญหาเดียวคือระดับวิชาฟันดาบของเขายังไม่สูงพอ
โซะสึกิเดินไปพลาง เปิดหน้าต่างระบบไปพลาง
【ค่าเฮ่าอี้ที่ได้รับทั้งหมด: 113】
【ค่าเฮ่าอี้ที่ใช้ได้ในปัจจุบัน: 58】
【ทักษะที่เชี่ยวชาญ: การขว้างอาวุธนินจาระดับเกะนิน, วิชาฟันดาบระดับ 1】
【ค่าอัปเกรดวิชาฟันดาบระดับ 2: 100 ค่าเฮ่าอี้】
วิชาฟันดาบระดับ 1 แค่ช่วยเติมพื้นฐานให้เขา ทำให้รู้วิธีจับกระบี่ ออกแรง เคลื่อนไหว และฟันขั้นพื้นฐาน
พอถึงวิชาฟันดาบระดับ 2 ความสามารถจะพัฒนาจากแค่ใช้งานได้ไปสู่ความชำนาญ
ถึงตอนนั้น นอกจากจะควบคุมกระบี่คู่เพลิงอัสนีได้คล่องแคล่วขึ้นแล้ว เขายังผสานกระบี่คู่เข้ากับการก้าวเท้าและพลังธาตุได้อีกด้วย
ส่วนการอัปเกรดระดับต่อ ๆ ไป ราคาก็มีแต่จะสูงขึ้นเรื่อย ๆ
【ค่าอัปเกรดวิชาฟันดาบระดับ 3: 300 ค่าเฮ่าอี้】
【ค่าอัปเกรดวิชาฟันดาบระดับ 4: 800 ค่าเฮ่าอี้】
【ค่าอัปเกรดวิชาฟันดาบระดับ 5: 2,000 ค่าเฮ่าอี้】
เปลือกตาของโซะสึกิกระตุกเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลข
สมกับเป็นระบบจริง ๆ ไม่เปิดช่องให้เขาหาประโยชน์จากบั๊กเลย
ยิ่งระดับวิชาฟันดาบสูง ค่าอัปเกรดก็ยิ่งแพงเว่อร์
แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
ถ้าวิชาฟันดาบระดับ 5 ราคาแค่ไม่กี่สิบค่าเฮ่าอี้ เขาก็แค่ไปพูดคำคมของยอดฝีมือกับคนสองสามคน แล้วอัปจนจบได้ภายในวันเดียว
แบบนั้นคงไม่ค่อยให้เกียรติโลกนินจาสักเท่าไร
ตอนนี้เขายังขาดอีก 42 ค่าเฮ่าอี้ถึงจะอัปวิชาฟันดาบระดับ 2 ได้
วันนี้เป็นวันหยุดพอดี ตามถนน สวนสาธารณะ และลานฝึกในโคโนฮะมีคนอยู่เต็มไปหมด
แค่หาคนดูที่เหมาะ ๆ ให้เจอ การหา 42 ค่าเฮ่าอี้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก
เป้าหมายวันนี้มีอย่างเดียว
อัปวิชาฟันดาบระดับ 2!
ขณะที่โซะสึกิกำลังคิดว่าจะไปหาคนดูชั้นดีจากที่ไหน เสียงตะโกนกึกก้องก็ดังใกล้เข้ามาจากที่ไกล ๆ
“ลุกโชนเข้าไว้ ลี!”
“วัยเยาว์ขัดเกลาขึ้นมาได้ด้วยการวิ่งกลับหัว!”
“ครับ อาจารย์ไก!”
โซะสึกิมองไปตามเสียง
สุดปลายถนนยามเช้า มีร่างสีเขียวสองร่างกำลังวิ่งกลับหัวพุ่งเข้ามา
คนหนึ่งหัวทรงแตงโม
อีกคนก็หัวทรงแตงโมเหมือนกัน
มองจากไกล ๆ เหมือนกบตัวเขียวตัวใหญ่สองตัวกำลังเดินทางกลับหัว
ไมโตะ ไก กับลี
ดวงตาของโซะสึกิเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
นักเรียนทั่วไปให้ค่าเฮ่าอี้ได้เพียงนิดหน่อย แต่ไมโตะ ไกนั้นต่างออกไป
นี่คือชายที่จะเกือบเตะจนเรื่องราวจบลงได้ในอนาคต
ถ้าทำให้เขาเกิดอารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรงได้ คนเดียวก็มีค่าเท่ากับคนดูธรรมดาจำนวนมาก
ทรัพยากรชั้นดีเดินมาส่งถึงหน้าประตูเองเลย
ไมโตะ ไกยันพื้นด้วยสองมือ พลิกตัวกลับมายืนได้อย่างมั่นคง
“โซะสึกิ?”
พอเห็นคนที่อยู่ตรงหน้า เขาก็เบิกตากว้างทันที
“วันนี้ตื่นเช้าขนาดนี้เลยเหรอ!”
โซะสึกิเกือบจะรักษาสีหน้าสงบนิ่งไว้ไม่อยู่
คำพูดนั้นบาดใจไม่น้อยเลย
ตอนเพิ่งทะลุมิติมายังโลกนินจา เขาก็เคยมีความฝันยิ่งใหญ่ อยากฝึกฝนอย่างหนัก ชกมาดาระ เตะคางูยะ
และยอดฝีมือวิชากายที่เข้าถึงง่ายที่สุดในโคโนฮะก็คือไมโตะ ไก
ช่วงนั้นเขาฝึกกับไมโตะ ไกและลีอยู่บ่อย ๆ
ทั้งวิ่งกลับหัวเป็นรอบ ๆ ชกต่อยเตะขา วิ่งรอบโคโนฮะ ล้วนมีภาพเขาที่ทุกข์ทรมานทิ้งไว้ทั้งนั้น
ต่อมาเขาก็ค่อย ๆ ยอมรับความจริง
ฝึกหนักทั้งวันยังสู้กลับบ้านไปนอนรอให้นารูโตะเติบโตไม่ได้
ถ้าฟ้าถล่มลงมา องค์ชายแห่งโคโนฮะก็รับไว้เอง
ดังนั้นโซะสึกิจึงถอนตัวจากทีมฝึกวัยเยาว์อย่างเด็ดขาด
ถ้ายังไม่ใกล้เวลาเข้าเรียน เขาก็ไม่มีทางลุกจากเตียง
นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทุกครั้งไมโตะ ไกเห็นเขาตื่นเช้า ก็จะตกใจราวกับเห็นพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก
โซะสึกิข่มความกระอักกระอ่วนไว้ แล้วทำสีหน้าเรียบเฉย
“วันนี้มาฝึกตอนเช้า”
“ฝึกตอนเช้าเหรอ?”
แววตาของไมโตะ ไกพลันลุกโชน
“ดีมาก! ดูเหมือนในที่สุดนายก็สัมผัสได้ถึงเสียงเรียกของวัยเยาว์อีกครั้ง!”
“มาเลย มาวิ่งกลับหัวรอบโคโนฮะกับพวกเราสัก 50 รอบ!”
ไมโตะ ไกคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลดเงื่อนไขให้เอง
“เห็นว่านายไม่ได้มาฝึกนานแล้ว วันนี้ทำแค่ 30 รอบก็พอ!”
ลีเองก็มองโซะสึกิอย่างคาดหวัง
“โซะสึกิ มาหลั่งเหงื่อแห่งวัยเยาว์ไปด้วยกันเถอะ!”
โซะสึกิมองทั้งสองคน แล้วก้มมองพื้นแข็ง ๆ แวบหนึ่ง
จะให้วิ่งกลับหัว 30 รอบน่ะ ไม่มีทาง
วันนี้เขาออกมาเพื่อหาแต้มค่าเฮ่าอี้ ไม่ได้จะเอาหนังหัวไปวัดความยาวรอบโคโนฮะ
แต่ถ้าปฏิเสธตรง ๆ ก็ธรรมดาเกินไปหน่อย
ต่อหน้าคนดูชั้นดีอย่างไมโตะ ไก เขาต้องให้เหตุผลที่ลึกซึ้งพอ
โซะสึกิไพล่มือไว้ด้านหลัง เงยหน้ามองขอบฟ้า
“อาจารย์ไก คุณยึดติดเกินไปแล้ว”
ไมโตะ ไกชะงัก
“ยึดติดเหรอ?”
“พลังจะหลุดลอยไปจากซอกนิ้ว ตั้งแต่วินาทีที่คุณยื่นมือไล่ตามมันแล้ว”
“การฝึกที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่วิ่งไปไกลแค่ไหน หรือชกออกไปกี่หมัด”
โซะสึกิพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
สายลมยามเช้าพัดชายเสื้อของเขา กระบี่คู่เพลิงอัสนีที่ด้านหลังเสียดสีกันเบา ๆ ส่งเสียงใสกังวาน
“แค่ลมหายใจเข้าออกหนึ่งครั้งของผม ก็ครบหนึ่งรอบแล้ว”
“เงยหน้ามองเมฆ ก็หยั่งรู้การหมุนเวียนของฟ้าดินได้”
“หลับตาเข้าสู่ความฝัน ก็ขัดเกลาจิตใจกระบี่ได้เช่นกัน”
“ร่างกายไม่ขยับ แต่ใจเดินทางผ่านขุนเขานับพันแล้ว”
ไมโตะ ไกเงียบไป
ลีเองก็อ้าปากค้าง ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ
พวกเขาฟังไม่เข้าใจ
แต่ทุกประโยคฟังดูสุดยอดมาก
โดยเฉพาะประโยคที่ว่า “ร่างกายไม่ขยับ แต่ใจเดินทางผ่านขุนเขานับพันแล้ว” ทำให้ลีอดครุ่นคิดไม่ได้
เส้นทางที่เขาวิ่งผ่านตอนกลับหัวกันแน่ เป็นเส้นทางที่ร่างกายเดินผ่าน หรือเป็นเส้นทางที่ใจเดินผ่านกันนะ
คิ้วหนาของไมโตะ ไกขมวดเข้าหากัน
การลงมือทำคือทุกสิ่ง นี่คือความเชื่อที่เขายึดมั่นมาตลอดหลายปี
แต่โซะสึกิกลับเสนอเส้นทางที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
ไม่ต้องพึ่งการฝึกซ้ำ ๆ แต่ฝึกฝนผ่านลมหายใจ การสังเกต และการหลับใหล
นี่เป็นแค่ข้ออ้างเพื่อหนีการฝึก หรือเป็นขอบเขตพิเศษที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนกันแน่?
ไมโตะ ไกพินิจโซะสึกิอย่างจริงจัง
เด็กหนุ่มตรงหน้าเคยฝึกกับเขาจริง ๆ
ตอนนี้โซะสึกิไม่เพียงมีกระบี่ยาวสองเล่มที่แผ่กลิ่นอายไม่ธรรมดาออกมาเท่านั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังแผ่บรรยากาศที่แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง
หรือว่าเขาจะค้นพบเส้นทางฝึกฝนที่เป็นของตัวเองจริง ๆ?
【ค่าเฮ่าอี้+100】
ข้อความแจ้งเตือนที่โผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้โซะสึกิกระปรี้กระเปร่าขึ้น
100 แต้ม!
แค่อารมณ์ของไมโตะ ไกคนเดียว ก็ให้แต้มมากกว่านักเรียนธรรมดาหลายคนรวมกันเสียอีก
สมกับเป็นชายที่จะเกือบเตะจนเรื่องราวจบลงได้
ยอดฝีมือมีค่าจริง ๆ!
ไมโตะ ไกครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะเผยรอยยิ้มสดใสออกมา
“ไม่เข้าใจเลยสักนิด!”
โซะสึกิ: “……”
“แต่ว่าทุกคนก็มีวัยเยาว์เป็นของตัวเอง!”
ไมโตะ ไกยกนิ้วโป้งขึ้น ฟันของเขาเปล่งประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงเช้า
“ในเมื่อนายพบเส้นทางฝึกฝนของตัวเองแล้ว ก็จงเดินต่อไปอย่างกล้าหาญ!”
“พวกเราก็ต้องฝึกฝนตามเส้นทางของตัวเองต่อไปเหมือนกัน!”
ลีพลันกลับมาฮึกเหิมอีกครั้ง
“ครับ อาจารย์ไก!”
ทั้งสองกลับไปยืนกลับหัว แล้ววิ่งพุ่งไปตามถนน
“วัยเยาว์!”
“จงลุกโชน!”
เสียงตะโกนกึกก้องค่อย ๆ ไกลออกไป
โซะสึกิยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าลึกลับยากหยั่งถึงค่อย ๆ แทนที่ด้วยรอยยิ้ม
ที่เขาพูดมาตั้งนานก็แค่หาเหตุผลปฏิเสธการวิ่งกลับหัวอย่างสมเหตุสมผลเท่านั้น
ไม่คิดเลยว่าไมโตะ ไกจะไม่เพียงเข้าใจได้ด้วยตัวเอง แต่ยังมอบค่าเฮ่าอี้ให้เขาถึง 100 แต้มอีกด้วย
บางครั้งการตีความของคนดูก็สำคัญกว่าการแสดงของคนแสดงเสียอีก
ค่าเฮ่าอี้มีพอแล้ว
โซะสึกิยังไม่รีบอัปเกรด แต่เดินต่อไปตามถนน
การเพิ่มระดับวิชาฟันดาบจะทำให้เกิดความเข้าใจใหม่ ๆ มากมาย การอัปเกรดบนถนนที่ผู้คนเดินขวักไขว่จึงไม่เหมาะนัก
ถ้าเผลอชักกระบี่คู่ออกมา แล้วฟันแผงลอยข้างทางขาดเป็นสองท่อน ค่าเฮ่าอี้ที่เขาหามาได้วันนี้อาจไม่พอจ่ายค่าเสียหาย
ไม่นานนัก สวนสาธารณะแห่งหนึ่งก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า
สวนยามเช้าถูกปกคลุมด้วยหมอกบาง ๆ หยาดน้ำค้างเกาะอยู่บนใบหญ้า มีเพียงผู้สูงอายุที่ตื่นมาฝึกออกกำลังกายไม่กี่คน
คนไม่มาก และเงียบสงบพอ
เหมาะกับการอัปเกรดพอดี
โซะสึกิเดินเข้าไปในสวน แล้วนั่งลงบนม้านั่งตัวยาว
【ค่าเฮ่าอี้ที่ได้รับทั้งหมด: 213】
【ค่าเฮ่าอี้ที่ใช้ได้ในปัจจุบัน: 158】
“อัปเกรดวิชาฟันดาบระดับ 2”