เวลาสี่ทุ่มกว่า แชทเริ่มเงียบลงเรื่อยๆ
เมื่อเส้นตายใกล้เข้ามา ทุกคนก็ยิ่งตื่นตระหนก!
ทันใดนั้นก็มีคนถามขึ้น
"วันนี้ทำไมท่านเทพหลินเป่ยยังไม่มีประกาศทั่วเซิร์ฟเลยวะ?"
คำถามนี้เหมือนก้อนหินโยนลงน้ำ
ทำเอาคนจำนวนมากโผล่กันพรึ่บ
"จริงนะ ปกติวันละประกาศ วันนี้สี่ทุ่มแล้วยังเงียบกริบ"
"หรือว่าวันนี้ท่านเทพพักผ่อน?"
"เป็นไปไม่ได้ พวกเดียวกับพี่หลินน่ะ วันไหนไม่หาเรื่องก็รู้สึกคันไปทั้งตัว"
"หรือว่าล้มเหลวก็ได้นะ?"
"ล้มเหลว? ถึงนายล้มเหลวเขาก็ไม่มีทางล้ม"
"อย่าเถียงกันเลย รอดูไป เดี๋ยวฉันว่าใกล้แล้ว"
"ใกล้แล้วๆ อีกสองชั่วโมงวันนี้ก็จะผ่านไป"
"ฉันพนันหนึ่งแก่นคริสตัล คืนนี้หลินเป่ยต้องมีประกาศแน่"
"ฉันพนันสองแก่น ว่าไม่มี"
หลินเป่ยไม่รู้ว่ามีคนกำลังรอให้เขาติดประกาศ
เขากำลังจ้องมองไปข้างหน้า
บนผิวน้ำทะเล มีหีบสมบัติเงินเปล่งแสงวาววับ
มันใหญ่กว่าหีบทองแดงหนึ่งรอบ ตัวหีบสะท้อนแสงโลหะสีขาวเงิน
แต่ข้างๆ หีบสมบัติ มีสิ่งหนึ่งยืนอยู่
ไม่ใช่ปลา ไม่ใช่อสูร
เป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์
ผิวหนังสีเทาอมเขียวทั่วร่าง สวมเกล็ดเกราะเก่าๆ พังๆ ในมือถือสามง่ามขึ้นสนิมเล่มหนึ่ง
หัวเหมือนปลา ตาปูดโปน ในปากเต็มไปด้วยฟันแหลมคม
[อสูรสมุทรเลเวล D: นักรบมนุษย์ปลา]
[คำอธิบาย: อสูรสมุทรสะเทินน้ำสะเทินบก มีสติปัญญาระดับหนึ่ง ชำนาญการใช้อาวุธ]
หลินเป่ยหรี่ตาลง
เลเวล D
นี่คืออสูรสมุทรเลเวล D ตัวแรกที่เขาเผชิญ
เขาสูดหายใจลึก ไม่รีบบุกเข้าไป
เต่าดำหยุดอยู่ห่างออกไปยี่สิบเมตร ต้นปีกแสงบนกระดองส่องสว่างบริเวณทะเลนี้
นักรบมนุษย์ปลาหันหัวมา ดวงตาปูดโปนจ้องเขม็งมาที่หลินเป่ย