ทุกคนยืนอยู่บนเกาะกลางทะเล มองดูเต่าดำที่กำลังดูดกลืนหินและทรายบนเกาะไม่หยุด
เกาะที่เดิมกว้างใหญ่ไพศาลกลับเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด
ต้นไม้ถูกถอนรากถอนโคน ปลิวไปบนกระดองเต่า หินผาหลุดออกจากชั้นดิน ลอยขึ้นฟ้าทีละก้อน
ดินชั้นบนถูกโกยออกเป็นชั้นๆ ราวกับมีพลั่วล่องหน เผยให้เห็นพื้นหินสีขาวเทาเบื้องล่าง
ทั้งเกาะกำลังถูกรื้อขนย้าย
หลิวต้าจ้วงอ้าปากค้าง จ้องอยู่พักใหญ่กว่าจะเอ่ยคำหนึ่งออกมา
“เจ้าสำนักนี่จะย้ายเกาะจนว่างเปล่าเลยหรือ”
ส้มน้อยนั่งยองๆ ริมชายหาด เอามือสองข้างเท้าคาง
“ไม่รู้ว่าข้างในกลายเป็นยังไงบ้าง”
เฉินเสี่ยวเหอยืนข้างๆ แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เกาะยิ่งเล็กลงเรื่อยๆ
สุดท้ายก็เหลือเพียงหาดทรายใต้เท้าพวกเขา ลอยโดดเดี่ยวอยู่บนทะเล
เต่าดำค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้
เสียงของหลินเป่ยดังมาจากช่องกองโจร
“ขึ้นมาได้แล้ว”
ส้มน้อยวิ่งขึ้นไปเป็นคนแรก
เธอกระโดดขึ้นบนกระดองเต่า ยืนตรงหน้าประตูเมือง
เพียงแวบแรกก็เห็นเขตที่อยู่อาศัยที่เปลี่ยนแปลงไป
เธออ้าปากกว้างเป็นรูปตัวโอ
“นี่ นี่ นี่... ที่ที่พวกเราจะอยู่ต่อจากนี้ใช่ไหม”
คนอื่นๆ ตามขึ้นมาเรื่อยๆ
“กว้างใหญ่เกินไปแล้ว”
สายตาของซูเสี่ยวหว่านถูกดึงดูดไปยังนาขั้นบันไดไกลๆ
นาขั้นบันไดแผ่รัศมีออกไปเป็นชั้นๆ จากโคนต้นปีกแสง เบื้องล่างคือไร่นาที่เธอเคยดูแลก่อนหน้านี้
“นาแบบนี้... ทำนาก็สะดวกดี”
ส้มน้อยวิ่งเข้าไปตามถนนหลักแล้ว
เธอผลักประตูบ้านหลังหนึ่ง
ห้องนั่งเล่น 20 ตารางเมตร ห้องนอน 15 ตารางเมตร
ห้องน้ำส่วนตัว อ่างหิน บิดก๊อกน้ำ น้ำใสก็ไหลออกมา
“มีห้องน้ำส่วนตัวด้วย!”
เธอวิ่งออกจากบ้าน ผลักประตูบ้านถัดไป
ผังแบบเดียวกัน
อีกข้างหนึ่ง ก็ยังเหมือนเดิม
ส้มน้อยยืนอยู่กลางถนนหลัก หมุนตัวไปรอบหนึ่ง
“ทุกคนได้บ้านแบบนี้เลยเหรอ”
หลินเป่ยเดินมาจากทางที่สูง