เต่าดำเคลื่อนตัวต่อไปยังเขตน้ำลึก
สีของน้ำทะเลเข้มขึ้นอีกชั้น เปลี่ยนจากน้ำเงินเข้มเป็นน้ำเงินหมึก
เรือหลายกองเรือในละแวกนั้นกำลังล่าอสูรทะเลอยู่ไกล ๆ มีคนสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของเมืองเต่าดำ
“เมืองเต่าดำนี่!”
“ท่านผู้นำหลินเป่ยยังจะเข้าไปอีกเหรอ? พวกเราอยู่ตรงนี้ใกล้จะต้านไม่ไหวแล้ว!”
“ท่านผู้นำก็คือท่านผู้นำ”
ผู้เล่นหลายคนบนดาดฟ้าจ้องมองเงาของเมืองเต่าดำค่อย ๆ เล็กลง ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
เขตทะเลอันตรายแม้จะยากกว่า แต่ทรัพยากรก็อุดมสมบูรณ์จริง ๆ
ยิ่งลึกเข้าไป ทรัพยากรก็มากขึ้นตาม
ถ้ามีความสามารถพอ พวกเขาก็อยากจะลึกเข้าไปในน่านน้ำอันตรายเหมือนกัน
แต่คิดก็ได้แค่คิด จะตามก็ตามไม่ทัน
ลึกเข้าไปได้ไม่ไกล หลินเป่ยก็พบว่าพลังของอสูรทะเลเพิ่มขึ้นอีกระดับอย่างชัดเจน
ความถี่ในการปรากฏตัวของระดับ C สูงกว่าเมื่อสองวันก่อนกว่าหนึ่งเท่า ส่วนระดับ D เริ่มปรากฏเป็นฝูง
ไม่กี่นาทีก่อน อสูรทะเลระดับ C พุ่งขึ้นมาจากใต้ท้องเรือ และถูกอาใหญ่ฟันกลางอากาศกลับลงทะเล
แม้จะไม่ได้ก่อให้เกิดอันตราย แต่ก็ทำให้หลินเป่ยเพิ่มความระมัดระวังขึ้น
จางเฟยนำหน่วยที่สองออกตรวจการณ์ด้านหน้า เรือเร็วระดับสามสองลำแล่นนำหน้าเต่าดำไปหลายร้อยเมตร ลูกเรือทุกคนสวมเกราะเต่าดำระดับ D
จางเฟยยืนอยู่หัวเรือ มือกุมด้ามดาบ และที่สำคัญคือตัวเขาสวมเกราะเต่าดำระดับ C รุ่นล่าสุด
“หัวหน้า ด้านหน้ามีเรือ!”
กะลาสีที่ทำหน้าที่สังเกตการณ์ร้องขึ้นมาทันที
“เรืออะไร?”
“ไม่ใช่เรือของผู้เล่น ติดใบเรือสีดำ!”
จางเฟยขมวดคิ้ว เขาเคยอ่านข้อมูลของเมืองเต่าดำ