"ท่านเทพหลินเป่ย ขอซื้อปืนเต่าดำผลึกสักกระบอกครับ"
"ท่านเทพหลินเป่ย ฉันเอาด้วย!"
เช้าตรู่ ร้านอาวุธของเมืองเต่าดำก็แน่นขนัดไปด้วยผู้เล่น
หีบสมบัติทองคำที่แจกรางวัลก่อนหน้านี้ ทำให้ผู้เล่นจำนวนไม่น้อยมีเงินติดตัว
ปืนเต่าดำผลึกแม้ไม่ถูก แต่พวกเขาก็ซื้อกันได้
ทว่าพวกเขาซื้อได้ แต่ของที่เมืองเต่าดำผลิตออกมากลับไม่พอ
ตอนนี้กำลังการผลิตปืนพกเต่าดำผลึกเลเวล D ได้วันละประมาณ 200 กระบอก แทบจะถึงขีดจำกัดแล้ว
ผู้เล่นหลายคนที่เคยคิดว่าปืนเต่าดำผลึกแพงไปหน่อย จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามันถูกเกินไป
ราคาขนาดนี้ เมืองเต่าดำจะไม่ขึ้นราคาหรอกนะ?
ซ่งเสี่ยวอวี่ก็มาหาหลินเป่ย
"เจ้าสำนัก มีผู้เล่นค้นพบวิธีใช้พิเศษของปืนเต่าดำ ตอนนี้ปืนเต่าดำเป็นที่ต้องการมาก เราจะขึ้นราคาไหม?"
หลินเป่ยส่ายหน้า
"ไม่ต้องขึ้นหรอก กำไรมากพอแล้ว
ตอนนี้สิ่งที่เราต้องทำคือเพิ่มผลผลิต"
เพราะกำไรของปืนเต่าดำผลึกก็หลายเท่าตัวแล้ว หลินเป่ยไม่กล้าขยับราคาอีก ไม่งั้นจะรวยจนใจสั่น
สำหรับการปฏิเสธของหลินเป่ย ซ่งเสี่ยวอวี่ไม่มีท่าทีอะไร
หรือพูดอีกอย่างคือ เธอเดาไว้แล้วว่าหลินเป่ยจะปฏิเสธ
แต่หลินเป่ยปฏิเสธได้ ส่วนเธอไม่รายงานไม่ได้
นี่คือหน้าที่ของเธอ—คอยส่งข่าวให้หลินเป่ย เพื่อให้หลินเป่ยตัดสินใจได้แม่นยำ
หลินเป่ยมองข้อความในช่องแชทที่เต็มไปด้วยการขอซื้อปืนเต่าดำผลึก ก็รู้สึกหนักใจไม่น้อย
ช่างตีเหล็กของเมืองเต่าดำมีเท่านี้ ในเวลาสั้น ๆ ไม่สามารถเพิ่มผลผลิตได้เลย