หลินเป่ยกลับถึงห้องประชุมบนพื้นที่สูง ตั้งใจจะจัดการกับผลตอบแทนครั้งนี้
หินพรสวรรค์เลเวล A สามก้อนถูกหลินเป่ยหยิบออกมา
จะให้ใครใช้ดี
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นึกทบทวนรายชื่อฝ่ายบริหารในหัว
ผู้บริหารระดับสูงของเมืองเต่าดำ ล้วนผ่านการพิสูจน์ความสามารถแล้ว ส่วนใหญ่มีพรสวรรค์ระดับ A
ฝ่ายบริหารที่เหลือ หลิวต้าจ้วง โจวเสี่ยวเหมียน ซูเสี่ยวหว่าน ทั้งสามคน ตอนนี้ยังอยู่ระดับ B
ทั้งสามคือคนเก่าที่ตามหลินเป่ยมาตั้งแต่แรก พรสวรรค์ยังตามการพัฒนาเมืองเต่าดำไม่ทัน
ครั้งนี้พอดีเป็นการเติมเต็มให้
“ไปเรียกต้าจ้วง เสี่ยวเหมียน เสี่ยวหว่านมา”
ส้มน้อยรับคำ พลางหันตัววิ่งออกไป
ทั้งสามคนมาถึงอย่างรวดเร็ว
ทั้งสามยืนเรียงแถวหน้าโต๊ะ มองหน้ากันไปมา ไม่มีใครรู้ว่าหลินเป่ยจะให้ทำอะไรอีก
หลินเป่ยไม่พูดพล่าม ผลักหินพรสวรรค์สามก้อนตรงไป
“คนละก้อน ใช้เสีย”
ทั้งสามก้มมอง อึ้งไปตามกัน
“ให้ตายสิ” เสียงต้าจ้วงสั่นเล็กน้อย
แม้แต่เสี่ยวเหมียนที่นิ่งที่สุด ก็ยังกลั้นไม่อยู่
ท่านเจ้าสำนักใหญ่เลย พวกเรารู้ว่าท่านดีมาก
แต่ท่านนี่ดีเกินไปแล้วนะ
ทั้งสามพลันรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควร
เพราะนี่คือไอเทมที่ใช้เพิ่มพรสวรรค์ขึ้นระดับ A ได้โดยตรง ภายนอกนั้นแย่งกันหัวแตก
ส่วนพวกเขา แม้แต่ชีวิตก็ถูกหลินเป่ยช่วยไว้
แม้จะทุ่มเททำคุณประโยชน์ให้เมืองเต่าดำ แต่ก็รู้สึกว่าที่ทำมามันยังไม่พอเลย