ผักใบเขียวระดับ C หลินเป่ยปลูกได้แค่ต้นเดียว
ใบเหมือนหยก เปล่งแสงเรืองจาง ๆ แค่ดูก็รู้ว่าไม่ธรรมดา
หลินเป่ยไม่ได้ขาย
เขายื่นผักให้เฉินเสี่ยวเหอ พูดแค่สองคำ “เอาไปผัด”
เฉินเสี่ยวเหอรับผักไป มือสั่น
ตั้งกระทะน้ำมันร้อน ใส่ผักลงไป ฉ่า!
กลิ่นหอมกระจายทันที อบอวลไปทั่วที่สูง
ผักสุก สีเขียวมันวาว ตักใส่จานกระเบื้องขาว
หลินเป่ยยกจานไปนั่งที่โต๊ะหิน
เฉินเสี่ยวเหอถือกับข้าวอีกหลายอย่างเดินไปยังเขตที่พัก
ตั้งแต่วันนี้ กินแยกกัน
ไม่ใช่เพราะหลินเป่ยวางมาด
เขาไม่รู้เรื่องการบริหารจัดการ แต่รู้กฎข้อหนึ่ง เป็นมิตรได้ แต่อย่าปะปน
ระยะห่าง คือส่วนหนึ่งของอำนาจ
ชาวบ้านไม่กี่คนยังกินอาหารระดับ F
ระดับ D ขึ้นไป หลินเป่ยจะเอาไปขาย
แต่พวกเขาก็พอใจมากแล้ว
มีเนื้อมีผัก แถมเพิ่มค่าสถานะ ชีวิตแบบนี้ ในหมู่บ้านมือใหม่ 9527 ไม่มีที่ไหนอีกแล้ว
เฉินเสี่ยวเหอวางกับข้าวบนโต๊ะ
“พี่เสี่ยวเหอ วันนี้อาหารหอมกว่าเมื่อวานอีก!”
“ค่าสถานะเพิ่ม ร่างกายขึ้น 0.1”
“มีชีวิตดีแบบนี้ จะเอาชีวิตรอดไปทำไม”
เฉินเสี่ยวเหอยิ้ม ไม่พูดอะไร
หลินเป่ยคีบผักเข้าปาก
กรอบ หวานสดชื่น มีพลังบางอย่างอธิบายไม่ถูก
ไม่ใช่รสที่เครื่องปรุงแต่งได้
เป็นรสของวัตถุดิบเอง
[กินผักหยก (ระดับ C): ความเร็ว +1.2]
สมกับเป็นทรัพยากรระดับ C ค่าสถานะของเขาทะลุร้อยแล้ว ยังเพิ่มได้อีกขนาดนี้
เขายกน้ำซุปเนื้อข้าง ๆ จิบ พลันนึกถึงใครบางคนขึ้นมา
ส้มน้อย ลูกค้าผู้ซื่อสัตย์ของเขา!
หลินเป่ยหยิบผักหยกหนึ่งชิ้น ถ่ายรูป ส่งไป
ทางฟากของช่องแชท
ส้มน้อยนั่งยอง ๆ บนดาดฟ้าเรือใบบนเกรดรอง มือกำขนมปังแห้ง ๆ ชิ้นหนึ่ง
กัดไปคำหนึ่ง แข็งจนเสียวฟัน