หลินเป่ยยืนอยู่บนหัวเต่าดำ ตบหัวมันเบาๆ
“เต่าดำ พร้อมยัง?”
เต่าดำส่งเสียงร้องก้องกังวาน คลื่นเสียงแผ่เป็นวงบนผืนทะเล
สี่คนในบ้านไม้สะดุ้งโหยงกับเสียงร้องนั้น
พวกเขาโผล่หัวออกมามองด้านนอก แล้วหดกลับไป
“ยานพาหนะนี่... ทำไมเหมือนแผ่นดินเลย?”
“เราเคยมีเรือมาก่อน แต่ไม่เหมือนอันนี้เลย”
“นี่มันอะไรกันแน่?”
ทั้งสี่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ใจทั้งตกใจและหวาดกลัว
พวกเขาล้วนเคยมีเรือ แต่ยานพาหนะของผู้เล่นที่ช่วยพวกเขาไว้นั้น แตกต่างจากที่พวกเขาคุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง
แม้จะทำสัญญาแล้ว แต่เมื่อเผชิญกับสิ่งไม่รู้ พวกเขาก็ยังคงหวาดกลัว!
หลินเป่ยเดินเข้าไปในบ้านไม้ มองดูพวกเขา
“อีกสักพักจะเกิดแรงสั่นสะเทือนมาก พวกเธออย่าตื่นตระหนก”
“นั่งอยู่ในบ้าน อย่าออกมา”
พวกนั้นพยักหน้าพรึ่บ เบียดกันเป็นกระจุก
หลินเป่ยเดินออกจากบ้านไม้ มายืนตรงกลางกระดองเต่าดำ
“เต่าดำ อัปเกรด”
กระดองใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง
รุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
กระดองขยายออกข้างนอกอย่างบ้าคลั่ง เป็นรอบๆ
สามร้อย ห้าร้อย เจ็ดร้อย เก้าร้อยตารางเมตร
แสงสว่างพุ่งออกมาจากรอยแยกของกระดอง สีฟ้า สีเหลือง สีเขียวผสมผสานกัน
ทั่วทั้งผืนทะเลสั่นสะเทือน
คนสี่คนในบ้านไม้กอดกันแน่น หน้าซีดเผือด
“นี่… นี่ใช่ยานพาหนะกำลังอัปเกรดแน่หรือ?”
“อย่าตกใจ อย่าตกใจ!”
ดูเหมือนปลอบโยนเพื่อน หรืออาจปลอบตัวเอง
การสั่นสะเทือนดำเนินไปเกือบสิบนาที
ในที่สุด แสงสว่างก็ค่อยๆ จางหายไป
หลินเป่ยยืนอยู่บนหลังเต่าดำโฉมใหม่ มองไปรอบๆ
เก้าร้อยเก้าสิบเก้าตารางเมตร
เกือบจะเหมือนแท่นรูปไข่ เรียบและกว้าง