หลินเป่ยจ้องหน้าจอซื้อขาย นิ้วเคาะโต๊ะสองที
น้ำขายได้ช้าลงแล้ว
ห้าร้อยมิลลิลิตรแลกหนึ่งแก่นคริสตัล เมื่อวานคงขายหมดเร็ว
ตอนนี้ลงขายไว้ เหมือนก้อนหินจมลงก้นน้ำ
เขาพลิกดูคำสั่งซื้ออาหารอีกครั้ง ก็เหมือนกัน
วันที่สามแล้ว คนส่วนใหญ่ผ่านช่วงที่ยากที่สุดมาได้
มีเสบียงในมือ จิตใจก็ไม่หวั่น ใครจะรีบแลกเปลี่ยนอีก?
หลินเป่ยถอนคำสั่งแลกอาหารเป็นแก่นคริสตัลออกทั้งหมด
อาหารธรรมดาเก็บไว้ เปลี่ยนรสชาติให้ตัวเอง
ย่างเนื้อกินกับอาหารกระป๋องทุกวัน กินจนปากขม
เขาเปลี่ยนข้อเสนอเรื่องน้ำ เป็นน้ำหนึ่งลิตรแลกหนึ่งแก่นคริสตัล
ปริมาณเพิ่มเท่าตัว ราคาเท่าเดิม
น้ำใช้ไม่หมด เขตนี้มีแค่แสนคน ขายมากก็มีเพดาน
ลดราคา เหมือนทิ้งทางไว้ให้คนธรรมดา
เพิ่งเปลี่ยนเสร็จ ช่องซื้อขายก็ระเบิด
"น้ำหนึ่งลิตรแค่แก่นคริสตัลเดียว? ท่านหลินเป่ยนี่บ้าไปแล้วเหรอ?"
"พวกพ่อค้าหน้าเลือดข้างนอกน่ะขายห้าร้อยมิลลิลิตรตั้งสองแก่นคริสตัล ปล้นชัดๆ"
"นี่แหละสิ่งที่คนควรทำ"
ผู้เล่นธรรมดาโห่ร้องด้วยความยินดี
แต่มีคนไม่พอใจ
พวกพ่อค้าที่รวยจากการค้ากำไรน้ำ หน้าซีดเผือด
มีดเล่มนี้ของหลินเป่ยฟันลงบนเส้นเลือดใหญ่ของพวกเขาโดยตรง
ก่อนหน้านี้แลกน้ำราคาถูก พวกเขายังพอได้ตักน้ำซดตาม
ตอนนี้น้ำซุปยังเย็นชืด
ข้อความส่วนตัวเด้งขึ้นมาทีละข้อความ น้ำเสียงดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ
"หลินเป่ย เปลี่ยนราคากลับไป"
"น้ำหนึ่งส่วนแลกทรัพยากรมีค่าสูงหนึ่งส่วน ไม่งั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ"