ตื่นเช้ามา หลินเป่ยไปโรงอาหารก่อน
ยังคงเป็นสุกี้เปรี้ยวเผ็ดกับซาลาเปาลูกใหญ่รสคุ้นเคย กินเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ
แต่วัตถุดิบอัปเกรดไปหลายรอบ รสชาติเลยยิ่งดีขึ้นเรื่อย ๆ
หัวหน้ากลุ่มคนอื่น ๆ ก็มาถึงก่อนและกำลังกินข้าวเช้ากันแล้ว พอเห็นหลินเป่ยโผล่มา ต่างรู้สึกผิดปกติ
เจ้าเมืองทำไมมาเช้าขนาดนี้!
กินข้าวเช้าอย่างเนิบ ๆ เสร็จ หลินเป่ยไปสนามฝึก
คนของหน่วยอารักขากำลังฝึกซ้อมกันอยู่
จางเฟยพากองเรือออกไปแล้ว ยังไม่กลับมา
อาใหญ่กำลังฝึกพวกทหารใหม่
หลินเป่ยยืนดูอยู่ข้าง ๆ สักพัก
ในกลุ่มทหารใหม่มีไอ้หนุ่มคนหนึ่งมือสั่น แต่วิธีจับดาบยังถือว่าใช้ได้
“ยังขาดอะไรอีกไหม?”
อาใหญ่เก็บดาบ
“ไม่ขาดครับ เจ้าเมือง
อุปกรณ์เพียงพอ อาหารดี
พวกเราแค่เกลียดว่าพุงตัวเองไม่ใหญ่พอ ของที่กินทุกวันไม่มากพอ พัฒนาไม่เร็วพอ”
คำพูดนี้ฟังดูเหมือนเล่น แต่เขาพูดความจริง
ยิ่งฝึกสูงขึ้น การอาศัยการกินเพื่อดูดซับทรัพยากรอย่างเดียว ประสิทธิภาพจะยิ่งลดต่ำลงเรื่อย ๆ
หลินเป่ยจดลงในสมุดเล่มเล็กที่พกติดตัวหนึ่งบรรทัด
ไว้กลับไปปรึกษาเสี่ยวเหอดู ให้ช่วยทำให้พลังงานในพืชผลระดับสูงเข้มข้นขึ้น ทำเป็นยากินเสริมได้ไหม
พึ่งแต่การกิน ถึงจุดอิ่มตัวก็ต้องมาเมื่อถึงเวลา
จากนั้นไปกลุ่มตีเหล็ก
ตอนนี้กลุ่มตีเหล็กมีสิบคนแล้ว ส่วนใหญ่เป็นผู้เล่นสายพรสวรรค์ด้านการดำรงชีพ
อุปกรณ์ระดับต่ำตอนนี้ไม่ต้องให้ต้าจ้วงลงมือเองเลย ช่างตีเหล็กใหม่ ๆ สองสามคนก็จัดการได้
ต้าจ้วงนั่งยอง ๆ ข้างโต๊ะทำงาน ในมือถือดาบที่เพิ่งขึ้นรูป เสร็จแล้วรีบลุกขึ้นเมื่อเห็นหลินเป่ย