เมื่อลืมตาตื่นขึ้น หลินเป่ยก็สัมผัสได้ถึงน้ำทะเลเค็มกร่อยที่ซัดเข้าใส่หน้า
เขาหมดสติอยู่บนแผ่นไม้เก่าๆ ที่เรียกว่าแผ่น ก็แค่ไม้พังๆ สองสามชิ้นมัดรวมกันอย่างลวกๆ รอยต่อกว้างจนเห็นน้ำทะเลเบื้องล่าง
แค่คลื่นลูกเล็กซัดมา ทั้งแผ่นก็สั่นสะเทือนไม่หยุด
“นี่มัน...”
เขากำมือซ้ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ในมือถือตะพาบน้ำตัวใหญ่ไว้
ตะพาบหดหัวอยู่นิ่งๆ มีเพียงดวงตาที่ยังกลอกไปมา
หลินเป่ยตะลึง
เขาค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น แพก็ตามแรงสั่นอยู่หลายที
พื้นที่แค่สองตารางเมตร ไม่ต้องพูดถึงการยืน แค่พลิกตัวยังลำบาก
เขากอดตะพาบนั่งขดกลางแพ พยายามไม่ขยับ
รอบๆ มีแต่น้ำทะเล ไม่เห็นแผ่นดินใดๆ
ฟ้าสีคราม น้ำสีคราม สีครามที่ทำให้คนใจสั่น
หน้าต่างโปร่งแสงลอยขึ้นตรงหน้า
【ระบบอยู่รอดกลางทะเลฉบับทั่วหล้าเปิดใช้งานแล้ว】
【จำนวนผู้เล่นปัจจุบัน: 9,873,421,586 คน】
【คำอธิบาย: ท่านถูกส่งมายังโลกแห่งการอยู่รอดทั่วหล้า
โปรดทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม อัปเกรดพาหนะ และเตรียมรับมือกับความท้าทายที่กำลังมาถึง】
【ข้อควรระวัง: การตายในโลกนี้ คือความตายที่แท้จริง】
【พาหนะคือสิ่งพึ่งพิงสำคัญที่สุดของท่าน ท่านทำได้เพียงพึ่งพาผู้อื่น หรือตาย】
【ช่วงคุ้มครองผู้เล่นใหม่: เหลืออีก 3 วัน ภายใน 3 วันอสูรทะเลจะไม่โจมตีพาหนะของท่าน
หลังจากสามวัน จะเปิดใช้ขั้นที่สอง】
【ขอให้ท่านอยู่รอดอย่างมีความสุข】
หลินเป่ยจดจ้องหน้าต่างนานห้าวินาที ในหัวมีเพียงความคิดเดียว
ข้ามภพ? ทั้งโลกข้ามภพงั้นหรือ?
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองให้สงบลง
แล้วเขาก็นึกออก
ก่อนข้ามภพ เขากำลังตกปลาอยู่ริมแม่น้ำ
หลังใช้ความพยายามตลอดบ่าย ก็ตกตะพาบน้ำตัวใหญ่ได้หนึ่งตัว
กระดองใหญ่เท่ากะละมัง สี่ขาแข็งแรงมีพลัง กำลังอ้าปากขู่เขา
เขามือหนึ่งจับต้นคอตะพาบ อีกมือเก็บสายเบ็ด ในหัวเริ่มคิดแล้วว่าจะต้มหรือพะโล้ดี
ที่จริงแล้ว เมนูโปรดของหลินเป่ยคือบาซีพ่างอวี้ รสชาติมัน...
แต่ทว่าในตอนนั้นเอง ตรงหน้ากลับมืดไปฉับพลัน
พอมองเห็นอีกที ก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
หลินเป่ยก้มมองตะพาบน้ำตัวใหญ่ในมือ อารมณ์หลากหลาย
วันนี้ จะได้กินตะพาบอีกไหม?
ทันใดนั้นเอง เสียงสังเคราะห์ก็ดังขึ้นในหูของทุกคนอีกครั้ง
【พื้นที่ปัจจุบัน: หมู่บ้านผู้เริ่มต้นหมายเลข 9527】
【จำนวนคน: 100,000 คน】
หนึ่งแสนคน
หมู่บ้านผู้เริ่มต้นหนึ่งก็ยัดเข้ามาหนึ่งแสนคน ทั้งโลกหลายสิบล้านคน ไม่รู้แบ่งออกกี่หมู่บ้าน
หลินเป่ยสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก
เขาก็แค่เด็กกำพร้าธรรมดาๆ คนหนึ่ง เติบโตในสถานสงเคราะห์มาตั้งแต่เด็ก ไม่มีญาติ ไม่มีห่วง
อาศัยความพยายามของตัวเองสอบเข้ามหาวิทยาลัยทั่วไป ใช้ชีวิตค่อนข้างฝืดเคืองแต่ก็สงบสุข
ทำไมถึงได้มาเจอเรื่องคนทั้งโลกข้ามภพแบบนี้?
“สวรรค์ ล้อฉันเล่นชัดๆ”
หลินเป่ยยิ้มขมขื่น ขยี้หน้า
กลัวก็ส่วนกลัว แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป
เขาเช็กสถานะตัวเองก่อน
【ผู้เล่น: หลินเป่ย】
【ระดับร่างกาย: 0.3】
【คำอธิบาย: ระดับร่างกายนักศึกษามหาวิทยาลัยทั่วไป ขาดการออกกำลังกาย โปรดระวังการเสริมโภชนาการ】
ระดับ 0.3 นักศึกษากระจอก แค่วิ่งแปดร้อยเมตรยังหอบ
หลินเป่ยกระตุกมุมปาก เออเนอะ สมจริงดี
หน้าเป้แสดงผลสองช่อง
【เบ็ดตกปลามือใหม่ ×1】
【ของขวัญมือใหม่ ×1】
เขาเปิดของขวัญมือใหม่
【ได้รับ: น้ำจืด ×1 ลิตร, ขนมปังกรอบ ×200 กรัม】
แค่นี้?
หลินเป่ยมองตะพาบในมือ แล้วมองขนมปังกรอบสองร้อยกรัม
อย่างน้อยเริ่มมาก็มีน้ำมีอาหาร ไม่ถึงกับแย่ที่สุด
เขาเช็กพาหนะต่อ
【พาหนะ: แพไม้เล็กระดับ 0】
【พื้นที่: 2 ตร.ม.】
【ลักษณะเฉพาะ: ไม่สามารถเคลื่อนที่เอง ทำได้เพียงลอยตามน้ำ】
【การป้องกัน: ต่ำมาก】
【สิ่งที่ต้องใช้เพื่ออัปเกรด: ไม้ ×30, พลาสติก ×30, เศษผ้า ×20】
หลินเป่ยสำรวจเบ็ดตกปลาที่พังๆ ในมือ นี่ให้ใช้เบ็ดตกปลาเก็บวัตถุดิบหรือ?
เขามองรอบๆ แผ่นไม้ที่ลอยใกล้สุดก็อยู่ไกลกว่าสิบเมตร
แพมันเคลื่อนที่เองไม่ได้ เขาทำได้แค่ยืนมอง
ท้องร้องโครกครากขึ้นครั้งหนึ่ง
“รองท้องหน่อย”
เขาเปิดขนมปังกรอบแทะสองคำ แล้วจิบน้ำนิดหนึ่ง
ตะพาบยังคงหดตัวอยู่ข้างมือ บางทีก็โผล่หัวออกมามองรอบๆ แล้วหดกลับไป
หลินเป่ยมองตะพาบ ใจหนึ่งก็เสียดาย
นี่เป็นตะพาบที่เขาอุตส่าห์ตกขึ้นมา เดิมทีเป็นมื้อพิเศษของคืนนี้
ตอนนี้มาอยู่ในที่พังๆ แบบนี้ ไฟก็ไม่มี กินเต่าสดมันน่าขยะแขยงเกินไป
ช่างมัน เอาไว้ก่อน
พอกินเสร็จ เก็บขนมปังกรอบกับน้ำที่เหลือให้ดี กำลังจะหยิบเบ็ดตกปลาลองตวัดเก็บขยะดู
ตรงหน้าก็ผุดหน้าต่างใหม่อันหนึ่งขึ้นมา
ไม่ใช่หน้าต่างของระบบอยู่รอด
เป็นอีกอันหนึ่ง ขอบสีทองเข้ม ลายเส้นโบราณ เหมือนเป็นคัมภีร์สัญญาเก่าแก่
สัญลักษณ์ด้านบนหลินเป่ยดูไม่ออกเลย แต่กลับเข้าใจความหมาย
【ตรวจพบว่าโฮสต์มีสิ่งมีชีวิตที่สามารถทำสัญญาได้】
【ระบบอสูรเทพกำลังเปิดใช้งาน...】
【ระบบอสูรเทพเปิดใช้งานแล้ว】
【คำอธิบาย: ท่านสามารถทำสัญญากับสิ่งมีชีวิตให้กลายเป็นอสูรเทพของท่าน เมื่อทำสัญญาแล้ว อสูรเทพสามารถอัปเกรดผ่านพลังงาน โฮสต์จะได้รับการป้อนกลับความสามารถจากอสูรเทพ】
【แต้มอสูรปัจจุบัน: 1/1 ฟื้นฟูทุกวัน】
【ต้องการทำสัญญากับสิ่งมีชีวิตตรงหน้า: ตะพาบน้ำ หรือไม่?】
หลินเป่ยตะลึง
ระบบอสูรเทพ?
เขามองหน้าต่างสีทองเข้มนั้นปราดหนึ่ง แล้วมองตะพาบน้ำในมือ
ตะพาบกำลังจ้องเขาด้วยดวงตาเล็กๆ ปากอ้าๆ หุบๆ เหมือนถามว่า มองอะไร
สัญญา? หมายความว่าไง?
ช่างมัน ลองดูไม่ตายหรอก
หลินเป่ยเลือก 【ใช่】
วินาทีต่อมา บนตัวตะพาบมีแสงสีทองอ่อนสว่างขึ้นวงหนึ่ง
แสงนั้นทะลุออกจากตัวตะพาบ เหมือนมีดวงอาทิตย์เล็กๆ ซ่อนอยู่ในกระดอง
ร่างตะพาบเริ่มขยายใหญ่ขึ้น
กระดองใหญ่ขึ้นหนาขึ้น ผิวปรากฏลวดลายโบราณ
สี่ขาใหญ่และแข็งแรงขึ้น กรงเล็บคมขึ้น หางก็ใหญ่ขึ้นรอบหนึ่ง
ตะพาบขนาดเท่ากะละมังแต่เดิม แค่ไม่กี่อึดใจก็โตจนยาวกว่าหนึ่งเมตร
กระดองกว้างหนาแน่น เหมือนโล่ห์เคลื่อนที่อันหนึ่ง
แสงทองหายไป
【สัญญาเสร็จสมบูรณ์】
【อสูรเทพ: เต่ายักษ์ (ระดับ 0)】
【ลักษณะเฉพาะ: สามารถบรรทุกคนได้ เคลื่อนที่บนผิวน้ำได้ กระดองแข็งแกร่ง ป้องกันการโจมตีของอสูรทะเลขนาดเล็กได้】
【ปริมาณอาหาร: ต้องการเนื้อ ×100 ชั่งต่อวัน หรือ แต้มพลังงาน ×10】
【สิ่งที่ต้องใช้เพื่ออัปเกรด: แต้มพลังงาน ×10】
หลินเป่ยยังไม่ทันได้ดีใจ ใต้เท้าที่เหยียบแพก็เกิดเสียงดังกรอบ
เคร้ง
แพไม้เล็กสองตารางเมตร ไม่อาจรองรับน้ำหนักเต่ายักษ์กว่าร้อยชั่งนี้ได้เลย
แผ่นไม้แตกจากกลาง รอยแยกยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
น้ำทะเลไหลทะลักขึ้นมาจากรอยแตก ในพริบตาก็ท่วมถึงข้อเท้าของหลินเป่ย
“เวรแล้วเวรแล้วเวรแล้ว!”
หลินเป่ยตกใจสุดขีด กอดกระดองเต่ายักษ์ปีนขึ้นไปสุดแรง
เต่ายักษ์กลับนิ่งมาก ลอยอยู่บนผิวน้ำไม่ขยับเขยื้อน
หลินเป่ยก็นึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้ ตอนข้ามภพมา คำเตือนของระบบเขียนไว้ชัดเจน
สูญเสียพาหนะ ถ้าไม่ได้รับการปกป้องจากผู้เล่นอื่น ก็คือตาย!
หลินเป่ยพยายามมองไปรอบๆ ไม่มีผู้เล่นอื่น
เวรแล้ว ไม่จริงใช่ไหม!
ไม่ใช่ว่าตัวเองเพิ่งข้ามภพ ทั้งได้ตัวโกงแล้ว แต่จะกลับต้องมาตายหรอกนะ!
สวรรค์ ฉันแน่ใจแล้ว แกต้องกำลังแกล้งฉันแน่ๆ!
ทันใดนั้นเอง การแจ้งเตือนของระบบอยู่รอดก็มาอีกแล้ว
【ระบบอยู่รอดตรวจพบว่าท่านมีพาหนะใหม่: เต่ายักษ์ (ระดับ 0)】
【ต้องการผูกเป็นพาหนะใหม่หรือไม่?】
【ใช่】【ไม่】
แพแตกเสียแล้ว เศษไม้ลอยเกลื่อน
ไม่ผูกก็ตาย หลินเป่ยก็ขี้เกียจคิดว่าทำไมตัวเองถึงได้โอกาสผูกอีกครั้ง เลือกในทันที
【ใช่】