จี๊ จี๊ จี๊!
ที่ลานโล่งหน้ากลุ่มตีเหล็ก อูคงจ้องมองชุดเกราะในมือของต้าจ้วงที่เปล่งประกายแสงลื่นไหลอย่างใจร้อนรน ส่งสัญญาณให้ต้าจ้วงรีบสวมให้เขาเร็วๆ
ลูกศิษย์สองสามคนรับชุดเกราะจากมือต้าจ้วงมาสวมให้อูคงทีละชิ้น
แตกต่างจากเกราะเต่าดำผลึกเลเวล A ตัวอื่นๆ เกราะของอูคงตัวนี้วิจิตรตระการตายิ่งกว่า
บนเกราะเต่าดำผลึกยังฝังเส้นลายสีทองเส้นแล้วเส้นเล่า ภายใต้แสงอาทิตย์สะท้อนแสงเจิดจ้า
บนหัวมีปิ่นปักผมสีม่วงทองรูปหงส์กางปีกสวมอยู่ ที่เท้ายังสวมรองเท้าบู๊ตผลึก
สุดท้าย ต้าจ้วงก็ยื่นกระบองเต่าดำผลึกที่เพิ่งตีเสร็จส่งให้ถึงมืออูคง
ย่า ย่า ย่า!
อูคงรอไม่ไหวพลิกหมุนกระบองเต่าดำผลึกในมือ เงากระบองกลายเป็นม่านเงาไม้พลองทั่วฟ้าแน่นขนัดไม่มีช่องว่าง
ทุกอากัปกิริยาทำให้ผู้คนเคลิบเคลิ้มโดยไม่รู้ตัว
อูคงผู้นี้ช่างเหมือนท่านซุนต้าเชิ่งในตำนานจริงๆ!
ตั้งแต่ยุทโธปกรณ์ ไปจนถึงท่วงท่า ล้วนเหมือนกันหมด!
เด็กหัวเซี่ยคนไหนเล่าตอนเด็กๆ จะไม่มีความฝันเป็นราชาลิงสักหน่อย บัดนี้ปรากฏมีชีวิตตรงหน้าตัวเอง
ชาวบ้านกลุ่มตีเหล็กมองดูท่านซุนต้าเชิ่งที่มีชีวิตชีวาราวกับมีลมหายใจ ในใจพลุ่งพล่านด้วยความตื่นเต้นอย่างยิ่ง
ตั้งแต่พวกเขาริเริ่มตีอาวุธให้อูคง ก็เพื่อเห็นภาพตรงหน้านี้แหละ
พวกเขาคือผู้สร้างต้าเชิ่ง!
เวลานี้ หลินเป่ยก็มาถึงพื้นที่สูงแล้ว
มองอูคงที่อยู่ไม่ไกล ก็เกิดอาการตะลึงงันไปชั่วขณะ
ที่เขาตั้งชื่อนี้ให้อูคง จะว่าไม่ได้แอบคิดเล็กๆ นี้ก็เห็นจะไม่ได้!