หลินเป่ยอดใจรอไม่ไหว หยิบกุ้งเครย์ฟิชตัวหนึ่งขึ้นมา กดเปลือกอย่างชำนาญสองสามที แกะเนื้อกุ้งออกมาใส่ปาก
รสชาติคุ้นเคยแผ่ซ่าน ชวนให้หวนคิดถึง
ชีวิตนี้ดีขึ้นทุกวันจริง ๆ ผมมาอยู่โลกเอาชีวิตรอดกลางทะเลยังได้กินกุ้งเครย์ฟิช นี่ใครจะไปคิด
กุ้งเครย์ฟิชจานหนึ่งไม่มากเท่าไหร่ หลินเป่ยกินหมดอย่างรวดเร็ว
เพิ่งกินเสร็จ ร่างเล็ก ๆ ก็วิ่งเข้ามาในห้องอาหาร
"พี่เสี่ยวเหอ กุ้งเครย์ฟิชของหนูล่ะ!"
ยังไม่ทันเห็นตัวก็ได้ยินเสียงก่อน แน่นอนว่าเป็นส้มน้อย
ส้มน้อยเพิ่งก้าวเข้าครัวหลัง ก็เห็นกองเปลือกกุ้งเครย์ฟิชบนโต๊ะ และหลินเป่ยที่หน้าตาสำราญ ทันใดนั้นรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม
กุ้งเครย์ฟิชที่เฝ้ารอมาตั้งนาน หายไปแล้ว!
ในฐานะหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อ เธอย่อมรู้ว่ามีวัตถุดิบอะไรถูกซื้อมาบ้าง
แม้แต่กุ้งเครย์ฟิชพวกนี้ ก็เป็นส้มน้อยเอามาส่งให้เสี่ยวเหอด้วยตัวเอง
ตั้งแต่เช้า เฝ้ารอกุ้งเครย์ฟิชจานนี้มานาน
ตอนนี้ ไม่เหลือแล้ว ทำให้ส้มน้อยรับไม่ได้
"เจ้าสำนัก ฉัน... คุณ..."
ดวงตากลมโต มีน้ำตาคลอชั้นหนึ่ง!
หลินเป่ยเห็น ตกใจแทบตาย
หากเขารู้ว่ากุ้งเครย์ฟิชนี้เป็นของส้มน้อย ไม่มีทางกินหมดเด็ดขาด
เรื่องพรสวรรค์นักกินของส้มน้อย หลินเป่ยรู้ดี ย่อมรู้ผลลัพธ์ที่จะตามมา
เพิ่งจะปลอบส้มน้อย เสี่ยวเหอก็ยกกุ้งเครย์ฟิชออกมาอีกหลายจาน
รสเผ็ดชา รสเครื่องเทศสิบสาม มีหลากรสชาติ