หลินเป่ยพาเซวียนเฟิ่งมาพบต้าจ้วง
ร่างมหึมาของนกน้ำแข็งเสวียนเฟิ่งปรากฏตัว คนกลุ่มตีเหล็กก็ตกใจกันทั้งกลุ่ม
หลายคนถึงกับชักอาวุธออกมา นึกว่าเป็นอสูรสมุทรบุก
ถึงแม้พวกเขาจะไม่เคยเห็นอสูรสมุทรที่บินได้ก็ตาม
จนกระทั่งหลินเป่ยปรากฏตัว บอกให้พวกเขาไม่ต้องตื่นตระหนก บอกว่าเซวียนเฟิ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของตน ทุกคนถึงถอนหายใจโล่งอก
จากนั้นก็ล้อมรอบร่างมหึมาของเซวียนเฟิ่ง พากันทึ่งอ้าปากค้าง
แค่ขนที่ราวกับหลอมจากน้ำแข็งทมิฬนั่น ก็มากพอให้พวกเขาพิศวงแล้ว
สิ่งมีชีวิตในโลกเอาชีวิตรอดกลางทะเลนี่ ช่างมหัศจรรย์จริง ๆ
“ขนนี่เหมาะเอาไปตีปีกมากเลยนะ”
“ว่าแต่พวกเราขอท่านเจ้าสำนักสักหน่อย ท่านจะให้ไหม”
พูดเรื่องวัสดุบนตัวมันต่อหน้าเจ้าตัว
เซวียนเฟิ่งตัวสั่นงันงก รู้สึกว่าคนพวกนี้ช่างน่ากลัว
หลินเป่ยตัดบททุกคนอย่างจนใจ
“พอแล้ว ที่ข้ามาครั้งนี้ อยากให้พวกเจ้าตีกระเช้าให้เซวียนเฟิ่ง”
หลินเป่ยเล่าความคิดของตนให้ต้าจ้วงฟังคร่าว ๆ
ต้องบรรทุกคนได้ โดยไม่กระทบการบินของเซวียนเฟิ่ง
ต้าจ้วงก็เกิดไอเดียขึ้นเร็วมาก ร่างแบบบนตัวเซวียนเฟิ่งพักหนึ่ง
“แค่กระเช้าเดียว ไม่จำเป็นต้องมีฟังก์ชันพิเศษอะไร ง่ายมาก”
ไม่นาน พิมพ์เขียวก็วาดเสร็จ
หลินเป่ยให้พวกเขาลงมือตี ส่วนตนก็มุ่งหน้าไปยังพื้นที่สูง
ตอนจะจากไป ต้าจ้วงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากอีกครั้ง
“ท่านเจ้าสำนัก ให้ขนเซวียนเฟิ่งข้าศึกษาสักสองสามเส้นได้ไหม”
เซวียนเฟิ่งได้ยินคำนี้ ทนไม่ไหวจริง ๆ กางปีกเผ่นแน่บ