เช้าวันรุ่งขึ้น กัวเสียงก็มาตามนัดตรงเวลา
เด็กหนุ่มพนักงานรู้สึกพอใจที่เขารักษาเวลาและคำมั่นสัญญา จากนั้นรออยู่อีกครู่หนึ่ง ก็มีผู้บำเพ็ญอิสระทยอยกันมานับร้อยคน ทุกคนล้วนมีรูปร่างหน้าตาดูดี
เด็กหนุ่มพนักงานนับจำนวนคนเรียบร้อย ก่อนพาฝูงชนกลุ่มใหญ่ไปยังจัตุรัสกลางเมืองซ่าหลิง
จัตุรัสแห่งนี้กว้างใหญ่ใจกลางตั้งตระหง่านด้วยหอสูงขนาดมหึมาที่ประดับประดาด้วยทองคำและหยก
ฝูงชนที่ยืนกันอย่างระเกะระกะถูกแบ่งออกเป็นสองแถว แถวหนึ่งถือดอกไม้ อีกแถวถือป้าย กัวเสียงได้รับป้ายไม้ชาดขนาดใหญ่ บนนั้นมีอักษรทรงพลังเพียงคำเดียวว่า “ยินดีต้อนรับ”
เมื่อผู้บำเพ็ญที่ถือป้ายอยู่ข้างหน้าและข้างหลังเขายืนประจำที่ ป้ายขนาดใหญ่หลายแผ่นก็เรียงต่อกันเป็นอักษรแปดคำว่า “ยินดีต้อนรับเซียนผู้สูงส่งสู่เมืองซ่าหลิง”
กัวเสียงชะงักไปเล็กน้อย อดสงสัยไม่ได้ว่าเซียนผู้สูงส่งท่านนี้มีที่มาอย่างไร ถึงทำให้สถานที่ไร้ระเบียบอย่างเมืองซ่าหลิงจัดพิธีต้อนรับยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้
“ทุกคนยกป้ายให้ดี อย่าแกว่งไปมา! เซียนผู้สูงส่งใกล้จะมาถึงแล้ว ใครขยับซี้ซั้วจนถูกจับได้ ก็อดค่าแรง!”
เด็กหนุ่มพนักงานแสร้งตวาดอยู่สองสามคำ ก่อนจะเดินไปหลบแดดอยู่ด้านข้าง
ดวงอาทิตย์ยิ่งส่องแรงขึ้น ผู้บำเพ็ญขั้นต่ำจำนวนมากไม่มีวิธีหลบแดด ทุกคนจึงเหงื่อท่วมศีรษะ
“เซียนผู้สูงส่งจะมาเมื่อไรกันแน่? นี่ก็รอมาตั้งนานแล้ว!”
“มาสายขนาดนี้แท้ ๆ แต่กลับให้พวกเรามาถือป้ายตั้งแต่เช้า เมืองซ่าหลิงนี่ไม่ยอมให้พวกเราได้เปรียบสักนิดจริง ๆ”