“สามพันหกร้อยจิน คิดเป็นหินวิญญาณระดับต่ำยี่สิบสี่ก้อน เชิญท่านรับไว้”
เด็กหนุ่มในร้านตรวจสอบน้ำหนักในถาดทองแดงจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหา จากนั้นก็ขีดเขียนลงบนใบรายการสองสามครั้ง ก่อนจะหยิบหินวิญญาณกองหนึ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว
กัวเสียงข่มกลั้นไม่ให้เผยสีหน้าตื่นตาตื่นใจออกมา รับหินวิญญาณมาพินิจดูหลายครั้ง แล้วนับซ้ำอีกรอบ
เมื่อออกจากหอรวมสมบัติ เขากวาดตามองซ้ายขวา ก่อนเลี้ยวเข้าตรอกที่ค่อนข้างเงียบสงบ แล้วมองหาร้านขายเสื้อผ้าร้านหนึ่ง
“เถ้าแก่ เอาเสื้อผ้าผ้าหยาบให้ข้าสักหลายชุด ขอแบบไม่ซ้ำกัน”
มีทั้งสีเขียว สีเทา สีน้ำตาล รวมถึงหมวกสานไม้ไผ่ หมวกสานหญ้า แบบมีปีกและไม่มีปีก…
กัวเสียงจ่ายหินวิญญาณ แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าในร้านทันที เขาสวมชุดผ้าสีน้ำตาลและหมวกสานหญ้า ส่วนของที่เหลือก็ยัดใส่ถุงเก็บของรวดเดียว
ในร้านมีคันฉ่องทองแดงอยู่ครึ่งบาน เขาเดินไปยืนส่องดู
ปีกหมวกบดบังดวงตาไว้จนมิด มองไม่ออกว่าเป็นศิษย์รับใช้ของสำนักหลิงเต้า ทั้งยังดูไม่เหมือนผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณชั้นหนึ่ง กลับคล้ายคนแบกหามที่รับจ้างทำงานจิปาถะเสียมากกว่า
ฝั่งตรงข้ามถนนมีร้านขายโอสถอยู่พอดี กัวเสียงเข้าไปถามราคา
โอสถหลอมวิญญาณระดับต่ำหนึ่งเม็ดราคาเก้าหินวิญญาณ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังซื้อ “เอามาให้ข้าสองเม็ด”
เด็กหนุ่มในร้านหยิบขวดกระเบื้องใบเล็กมาใส่โอสถอย่างคล่องแคล่ว แล้วใช้ขี้ผึ้งปิดปากขวด
เมื่อซื้อโอสถเสร็จ กัวเสียงก็รีบออกจากเมือง ในใจสบถอย่างหงุดหงิด “ในสำนักช่างโขกสับกันเสียจริง!”