กัวเสียงเก็บอาวุธทั้งหมดที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นใส่ถุงเก็บของ จากนั้นก็รีบค้นศพ ได้ถุงเก็บของมามากกว่าสี่สิบใบ แล้วจึงเริ่มขุดสมุนไพรวิญญาณพันปีเหล่านั้น
ขณะที่ในแปลงสมุนไพรเหลือสมุนไพรวิญญาณอีกเพียงไม่กี่ต้น เสียงครืนเบา ๆ ก็ดังขึ้น… พื้นดินใต้เท้าสั่นไหวเล็กน้อย
หัวใจกัวเสียงพลันกระตุก เขาเงยหน้ามองเส้นสีดำที่ปรากฏบนสันเขาไกลออกไป แล้วเร่งมือทันที ถอนสมุนไพรวิญญาณไม่กี่ต้นที่เหลือขึ้นมาพร้อมดินและราก ก่อนยัดทั้งหมดลงถุงเก็บของ
ทันทีที่สมุนไพรวิญญาณต้นสุดท้ายพ้นจากดิน เสียงอื้ออึงทุ้มต่ำก็ดังมาจากใจกลางแปลงสมุนไพร
พื้นดินพลันแยกออกเป็นรอยแยกสายหนึ่ง ลามออกไปอย่างรวดเร็ว ทุกสิ่งที่รอยแยกพาดผ่าน ไม่ว่าจะเป็นดิน เศษหิน หรือพืชพรรณ ต่างยุบตัวลงไปอย่างไร้สุ้มเสียง เผยให้เห็นห้วงสุญญตาอันมืดมิดเบื้องล่าง
ขนทั่วกายกัวเสียงลุกชันในพริบตา เขาเร่งใช้ก้าววิญญาณเหินเต็มกำลัง ร่างเงาสามสายยังค้างอยู่ที่เดิม แต่ตัวจริงไปไกลถึงสิบจั้งแล้ว
ด้านหลัง การยุบตัวไร้เสียงนั้นกำลังไล่ตามมาด้วยความเร็วอันน่าหวาดหวั่น
แม้ไม่มีเสียงใดเลย กัวเสียงกลับสัมผัสได้ว่าผืนฟ้าดินเบื้องหลังค่อย ๆ เลือนหายไปทีละชุ่น สรรพสิ่งถูกกลืนกินเข้าไปจนหมด
หินใต้เท้าเหยียบลงไปก็แตกทันที เขาจึงเลิกลงน้ำหนัก ก้าวปลายเท้าเพียงแผ่วเบา แล้วเหินร่างไปเหนือพื้นดิน
เมื่อเห็นลำธาร กัวเสียงไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย พุ่งตัวลงน้ำแล้วดำดิ่งสุดกำลัง เขากดตราส่งตัวลงบนจุดศูนย์กลางค่ายกลสีครามเรืองรอง ก่อนอัดพลังวิญญาณเข้าไปอย่างไม่หวงแหน